Uyku, Hissizlik ve Boşluk

Bu yazıyı, içimdekileri paylaşmak için yazıyorum. Belki de rahatlatacağını düşündüğüm için. Her neyse. Tek bildiğim çözümü olmadığı -en azından bir süre için- ve geçici olduğu.

İÇİMDEKİLER

Kocaman bir boşluk.

Sanki uzayın ortasında, yapayalnız bir şekilde terk edilmiş gibiyim. Aslında terk edilme de değil, yalnızlığın farklı bir formu. Bu durumda ben mi koca bir boşluk içindeyim yoksa benim içimde mi koca bir boşluk var, tartışılır. Sonuç ne olursa olsun, pek ilgilenmiyorum. İkisi de berbat.

Sorular.

Kafamı hissetmiyorum. Hisetmemi tetikleyecek bir neden olmadığı için, kafamı gerçekten hissetmiyorum. İşlevim ne? Bu dünyada rolüm ne? Öldükten sonra sonsuza, ama sonsuz sonsuza kadar ne yapacağım?

Hissizlik.

Kime karşı ne hissetmem gerektiğini bile bilmiyorum. Yanılmaktan bıktım. Veya,

"cidden ama... o da mı..." veya, " her şey boşunaymış" veya, "bu kez yapmaz sanıyordum" cümlelerini kurmaktan. Kurduranlara karşı da bir şey hissetmiyorum Şu an. Hissizlik de tam olarak bu oluyor sanırım.

Uyku.

Uyuyorsun, 0 enerji ile başka bir dünyadasın. Ve muhteşem olanı da şu ki, başrolde sen varsın.

Uykular başrolünde senin olduğun filmlerdir!

Rüyaların güzel olması gerekmez, korkunç rüyalar seni canlı hissettirir. Uykudan daha iyi bir toksin olduğunu düşünmüyorum şu sıralar.

Maddeleri çoğaltarak karamsar dünyama daha fazla sürüklemek istemedim. Yazmak, gerçeklerle yüzleşmemi sağlıyor.

Okuduğunuz için teşekkürler.