Acıdan Prim Yapmak

Evet arkadaşlar, acının, hüznün, melankolinin (sahte de olsa) prim yaptığı bir dönemde yaşıyoruz. İnsanlar günlük hayatlarında ve her türlü ilişkilerinde acılı, dertli, sorunlu bir kişilik yansıtma peşinde. Çünkü biliyorlar ki insanlar acı çekene, muhtaç olana, mağdura karşı duyarlı.

Ve bunun da ötesinde kişiler kendileriyle ödeşleştiriyorlar, acı çekende kendinisinden bir parça görüyor. Bu da merhamet duyma hissine sebep oluyor.

Fakat mutlu insanlar nedense aynı şekilde karşılanmıyor. Kıskanılıyor, çekilemiyorlar. Mutlu olmak, kendi kendine yetmek suçmuş gibi bir hava var. Sanki mutlu ve huzurlu bir yaşam sürmek kimsenin hakkı değilmiş gibi bir baskının altındayız.

Her şeyde zırlamak, dertli bir yüz ifadesi takınmak, kelimeleri ona göre seçmek gerekiyor toplumda yer edinmek için.

Ünlülerden tutun evlilik programlarına katılan adaylara, edebiyattan tutun siyasetçilere herkes dertli ve kederli, acılarla dolu bir imaj sergilemeyi ön planda tutuyor.

Dizileri, filmleri, şarkıları aklınıza getirin.

Onları her gördüğünüzde başka bir rahatsızlığıyla tanıştığınız aile büyüklerinizi, akrabalarınızı düşünün.

Bütün bunları düşününce insan sormadan edemiyor. Amaç ne; bizi üzmek mi? Hiç yoktan depresyona sürüklemek mi? Kendi beceriksizliğimize bahane önerileri sunmak mı? Daha da dert dolu bir toplum oluşturmak mı?

Mutlu olabilmekteki, mutluluğu takdir edebilmekteki güzelliği yeniden keşfetmemiz lazım. Etrafımıza ne tür enerjiler yaydığımıza dikkat etmemiz lazım.

Şu hayatta gerçekten ne istediğimizi keşfetmemiz lazım.

Bu Bence tüm mutlu, keyifli, ve pozitif insanlara gelsin!