Sana hayat nedir anlatmak istiyorum

Öncelikle merhaba ve iyi geceler dostlarım,

Önce gözleri yaşlı başlarsın hayata, ağlayarak ağlarsın.

Bağırışların belki senin ferdadın'dır, Niye geldim bu dünyaya,

Ama annen ve baban senin geldiğine sevinir be, Prensesim doğdu, Aslanım doğdu diyerek.

Büyürsün zamanla, büyüdükçe dünyanın evinden ibaret olmadığınıda anlarsın,

Herkesin senin gibi olmadığınıda, Başlarda içinde hep bir saflık vardır, temiz düşüncelerin,

İyimserliğin vardır, Sonra okula gidersin, orda arkadaşların olur, belki 30 tane arkadaşın olur,

Ama bunların kaç tanesi ile dışarda bulusursun gezersin bilinmez, okul aslında evindir senin,

Bir ailende orda vardır, orda üzüldüğünde ordakiler fark eder, teselli verir sana.

Orda başka insanların sana karşı şefkatini, saygısını görürsün, dostluğunu görürsün,

Bazen kavga edersin, ama insan zaten en çok sevdiğine kızmaz mı ? Kızar abi.

Çünkü canını acıtacak tek insan, sevdiğin insandır.

Büyürsün çevren değişir, artık akşam yemeğinde bile evde olmazsın, arkadaşların ile takılırsın,

en üzücü durumda burada başlar, arkadaşların ile geçirdiğin zamanı ailen ile geçirmezsin.

Seni bu dünyada en çok seven insanlar ile zaman geçirmezsin, hangi arkadaş sana yemeği hazırladım gel der, evladım erken uyu sabah erken kalkıcaksın der. Hiçbiri demez.

Çünkü ailenden başka herkese sadece işlerine yaradığın kadar iyisindir.

Bazıları seninle sırf eğlencelisin diye takılır, sırdaşsın diye takılır içini döker.

Sonra maksimum 3 yıl sonra etrafına bakarsın ve eski arkadaşlarım dersin ''eski''..!

Büyüdün ya hani artık arkadaştan öte birşey istersin.. AŞK..!

Tabi insan kime aşık olacağını bilemez, güzelede aşık olursun çirkinede ama her insan,

kendine güzel görünene aşık olur. Senin çirkin dediğine başkası güzel diyebiliyo.

Senin güzel dediğinede başkası daima bir kusur buluyo.

İlk aşkın en iyisidir aslında ve daima en kötüsü. Aşk bir yüzük gibidir çıkardın mı izi kalır, herkeste kalır.

Konuşmassın önce çekinirsin, heyecan yaparsın ve benden uzaklaşır diye korkarsın.

Ama içten içe seversin yine, tüm dünyayı ona değişebilirsin.

Sonra üzülürsün seni sevmediği için veya daha kötüsü ona yakın olmak için kanka ayağı çekersin,

Kardeş ayağı çekersin, arkadaşım işte insanların tek kusuru bu aslında, hiçbir zaman sevdiğin insana,

Kardeş veya kanka deme, oda anlasın senin amacını hislerini.

Sonra acı çekersin, dinlediğin her şarkıda onu hatırlarsın, sanki anlatsan günler yetmez söyleceklerine ama 3 dakikalık bir şarkı tercüman olur sana.

Sonra aşk acısı bitiyo hissizleşiyosun, karanlık çöküyo üstüne boğuluyosun.

Bir zaman sonra unutuyosun tabi, görmedikçe duymadıkça.

Ve ona karşı ufak bir kızgınlık başlıyo içinde onu görmek istemiyosun silip atıyosun sanki.

Biraz daha büyüdün, Paraya ihtiyacın oldu artık koca insansın sonuçta, iş bulma derdine giriyosun,

İlk işine giriyosun heyecan var herşeyi hızlı yapmaya çalışıyorsun.

Ve işini severek yaptığında yükseliyosun terfi alıyosun, artık ailen sana ne diyo, evlen artık yaşın büyüdü iyice, bayanlar normalde, daha erken anne der, ama erkeklerin'de söylediği söz, anne dur askerlik var önümde, askere gidersin.

Ve yeni bir hayat sınavın daha başlar, askerdeyken olgunlaşırsın, ölümü hatırlarsın ve arkanı kollayan adama gerçek duygularınla kardeşim dersin arkamı kolluyo.

Bir çatışmaya girersin, ve arkadaşlarını saymaya başlarsın ölen var mı diye bağırırsın, yaralanan var mı diye bağırırsın, bir yandan kendinide korursun, ve hayatın gözünün önünden geçer, ve hayatın anlamını burada anlarsın, ölümü öğrenirsin burada, çatışmanın en sıcak olduğu zaman bir sessizlik olur ve ardından ağhhh diye bir ses, bakarsın o tarafa kardeşin yerde belki hareketsiz duruyo belki can çekişiyo, gitmek istersin, ama adım atsan vurucaklar seni, yardım edememekten korkarsın, ve sonra hadi ihsan ALLAH büyük dersin. Ve koşarsın kardeşinin yanına kafasını tutarsın sağ elinde sol elinlede yarasını bastırırsın. Ve bağırırsın yaralı var. ve eğer kardeşin öldüğünde ellerinin arasında kayıp gittiğinde işte bu kız olsun erkek olsun, öyle bir gurur ve hüzün bastırıyoki insanı eline silahı alırsın, öldürsünler l*n beni dersin, komutan bağırır, dur l*n dur nereye gidiyosun. Senin tutmaya çalışır tutamaz sen elinde silahınla siper ala ala içlerine koşmak istersin, yaklaşırsın biraz ateş edersin bağırısın küfür edersin, sonra bir helikopter sesi adamlar yok, kaçmışlar. peşlerinden gitmeye çalışırsın ve komutan o an der ki, siz bekleyin diğer tim onların peşine düştü. Hıncını alamazsın ve ağlamaya başlarsın, ve o an ailesi aklına gelir, ve ardından aksam olur yatağına girersin, ya onun yerinde ben olsaydım, benimde hayallerim yarı yolda kalsaydı dersin.

Askerlik bitti eve gelirsin, ailene sürpriz yapmak istersin, ve annenin senin gördüğünde 2 saniye geçmeden gözyaşlarını görürsün aynı zamanda gülüşünün sesini.

Ağlama anne dersin ben geldim artık, aslında askerlikten sonra 2.bir hayata başlarsın, istediğini hala arkadaş kabul edersin, istediğini etmezsin.

Bir işe girersin veya kendi işini kurursun. Sonra bir aile kurma düşüncesi sarar insanı.

Birine aşık olursun ya da ailen sana birini bulur önceleri bir tanırsınız birinizi ama niyet ciddi.

Zaman geçer evlenirsin, ve bir çocuğun olur. Onun üzerine titrersin, oda seninle aynı şeyleri yaşar, bazı bireyler kendi durumunu hatırlar ve çocuğuna hayatı erken öğretmeye çalışır, bazıları ise sadece sever o kadar ilgilenmez ne yaptı ne etti kiminle arkadaş demez.

Evlilik bir insanın 3. hayatıdır o zamanda, çocuklarının geleceği için uğraşırsın.

Hayat işte ölümde var sevinçte,

Hüzünde var mutlulukta.

Ve İlk hayatını hatırladığında kendine gülersin. Ben o kişiyimi sevdim, ben bunlar ile mi arkadaştım dersin.

Tabi gerçeğe dönecek olursam bunların hepsi benim gözlemim benim kurduğum empatiler , benim ailem olmadı, askerde bekleyenim olmadı, geldiğimde sevinen gittiğimde üzülen olmadı, askere uğurlanmadım.

Sevdiğime bende kavuşamadım zaten tek bir aşk hakkım vardı onuda kullandım.

Bu kadar yıl yalnız yaşadım yine yaşarım.

Hayattan zevk almaya çalıştım daima, bazen kafamı gökyüzüne kaldırıp beton yapıların arasında güzellikleri görmeye çalıştım.

Hiç bir insanıda kırmadım, kıramadım.

Ve size son sözüm, Düşünsenize bir bugün kırdığınız bir insanın, yarın ölüm haberini alıyosun, ''Ama ben haklıydım'' tesellisi ne kadar avuturdu seni ?

Kırma o kalbi, Hiçbir insanın kalbini kırma.

Bencemi okuduğunuz için teşekkür ederim.

Saygılar,

İhsan A.