Hayatın Kavramı

Kimisinin sevdiği, zevk aldığı, kimisinin de; nefret ettiği ve ya kızdığı bir kavramdır hayat. Aslında bir zaman dilimidir...

Hayatı en iyi anlatabilecek insanlar bence yaşlılardır. Yaşlı bir nenemize;" hayat nasıldır?" diye sorduğumuzda; "Amaan geçti, gitti bre yavrum!" diye özetlemesiydi hayat. Belki de en iyi tabir, en iyi açıklama, hatta en iyi özet buydu. Evet hayat kibrit çöpü misali geçip, gidiyordu. Acısıyla, tatlısıyla, gülmesiyle, ağlamasıyla geçiyordu hayat. Ama bel büktürüyor, saç beyazlatıyor, baston tutturuyordu hayat. Zaten yaşlı bir insanın yüzündeki çizgilerden belliydi hayatın zorluğu. Her bir çizgi, bir derdi, her bir iz alınacak bir hesabı gösteriyordu. Bakışları anlamlıdır o insanların, hemde çok. O gözler belki bir 80 yıl devirdiler ve öyle bir bakıyorlardı ki;" ben gördüm, ben yaşadım..." dercesine. Gençlere nisbet edercesine, "siz daha çömsünüz!" dercesine bakıyordu.

Hayat için bir uzunluk kavramı yok. Bilimsel olarak ortalama bir insan ömrü bu çağlarda 60'a kadar düşmüş. Ama hiçte dolu dolu bir 60 yıl olduğuna inanmıyorum. Çünkü kimisi hayat için; "üç günlük" der, kimisi; "bir sene gibi geldi", kimisi; "rüzgar gibi geçti" tabirini kullanır. Hatta bazıları;" daha dün gençtim" diyerek örnek verirler. Yani hayatın bir uzunluğu yok. İnsanların ayrı ayrı kullandığı uzunluk birimleri var sadece.

Geçiyordu hayat, belki bir gün-belki on gün ama her saniye geçiyordu işte. Arkasında bir tek anısı, hatırası kalıyordu. Bunlardan kimisini hatırlayınca gözler dolar, kimisini hatırlayınca da yüzler güler. Birde ölümden korkmanında anlamı yok, zaten her saniye ona koşuyoruz.

Ve geldik mesajımıza, anladığımız üzere hayat kısa. Bu ölçüde bilindik bir söz söyliyeyim; mesela üç gün... Üç günlük bir hayat için birbirimizi kırmaya hiç gerek yok. Üzmeye hiç gerek yok. Çünkü saçma, kim garantisini verebilir ki bir saniye sonra yaşayabileceğinin... Mesela ben burada belki;" saniye" yazarken bile ölebilirdim. Ama dediğim gibi arkadaşlar hayat kısa; arkanızda kötü anı bırakmayın... Anılarınız güldürsün suratlarımızı. Kızmaya alışkınız zaten, birde sizin arkanızdan kızmayalım. En azından sizin arkanızdan gülelim de, ağlamaya alışkın gözlerimizin içi gülsün...