Hayat Üzerine Bir Yazı

Hayat ağlamaz. Hayat gülmez. Hayat korkmaz. Hayat nefret etmez. Ve hayat sevmez. Çünkü onun duyguları yok. Hayat gerçektir. Hayat durüsttür. Hayat nettir. Ve hayat p.çtir.

Doğduğun gün hayata merhaba demeden o sana:

"Şimdi bu beyaz önlüklü olan nefes alabilmen için sırtına vuracak. Ağlamazsan yaşayamazsın"

der. Sonra belli bir yaşa kadar bizim elşmşzddn tutar ve o nereye iterse oraya gideriz. Ve belli bir yaşta, elini bırakır ve bir bakarsın çift çıkışı olan bir ormandasınızdır. Hayat orada elini bırakır o lanet gülümsemesiyle

"Ben iyi kötü seni bir yerlere getirdim. Şimdi sen beni götür."

der. Biz gideceğimiz yolları seçeriz ve hayat o yollarda ilerler. Aslına bakarsanız hergün hepimiz hayatımıza küfrederken kendi verdiğimiz kararlara küfrediyoruz. He hayat çok mu masum? Hayır. Bazen onun da eli ayağı rahat durmaz ve şakasına etrafa taş atarken birkaçı bize çarpar.. Bazen de kafamızı yarar.

Sonra gün gelir, hayat da bizimle birlikte yaşlanır ve o an

"Hadi koluma gir aziz dostum"

der. İçinizden sövmek gelir ama haklı olduğunu bilirsiniz. Hayat bizim en büyük yoldaşımızdır. Koluna girersiniz. Artık vereceğiniz kararlarda hayat da size tavsiye verir. Buna geçmiş denir.

Sonra bir bakarsın hayat sana:

"Otur."

der. Oturursun. Karşına geçer ve tüm geçmişinizi anlatmaya başlar. Gülersin, ağlarsın... Uzaktan size doğru yaklaşan bir şey olduğunu görürsün. Hayat biraz üzgün, biraz sevecen bir şekilde:

"Sana ağlamazsan yaşayamazsın dediğimi hatırlıyor musun? Aslında demek istediğim, o gün ağlamasaydın, hiç gülemeyecektin, hiç sevemeyecektin, hiç inanamayacaktın. Ve ben. .. Ben olmayacaktım.... Sen olmasaydın ben de olamayacaktım... O yüzden biraz sert davrandım. Korktum. Sana attığım taşlar yanlışlıkla değildi. Kararlarında, seçtiğin yollarda her şey doğru olsaydı artık bana ihtiyacın olmadığını düşinmeye başlardın. Ve beni bırakırdın. Beni bıraksaydın sen de olmazdın.

Özür dilerdim dostum ama ben kötülüklerimi bile iyiliğin için yaptım. Umaarım beni anlıyorsun. Çok güzel bir yolculuktu. Bazen önden gitti, bazen arkadan geldin ama çoğunda yanımda yürüdün ve bu ana geldik. Şuradaki siyahlı adamı görüyor musun? O beni almaya geldi. Daha demin dediğim şey... Ben olmazsam sen de olmazsın. O adamın adı ölüm. O da benim dostum. Sadece bir kez görüşebiliyoruz. O yüzden gidersem sorun etmezsin umarım. Güzel yolculuktu dost."

der ve ölüm, hayatı bizden alır. İşte bu kadar. O kocaman hikayeler sadece bu kadar.