Ayrılıkla Başlayan Hikaye

Sizlere şimdi anlatacaklarım küçük bir kızın gerçeklerle yüzleşmesini anlatıyor...

...gerçekten yaşanmış bir hikaye!

21 yasına kadar aşkın tam anlamda ne olduğuna dair hiçbir fikrim yoktu. Sokakta el ele dolaşan çiftlerin ve birbirine sarılan insanların yaşadıkları duyguları daha önce hiç hissetmemiştim...yani anlayacağınız daha önce hiç aşık olmamıştım.

Her genç kızın olduğu gibi benimde gelecekteki sevgilimle ilgili hayallerim vardı, taki onunla karşılaşasaya kadar...

Sanırım çocukken fazla masal izledim çünkü masallardaki prenseslerin aşk hayatlarında olduğu gibi, bir sevgilim olacaktı ve ben onunla evlenip sonsuza dek mutlu mesut yaşayacaktım... ya da ben öyle sanıyordum.

Onunla tanışmam...

Üni ile başka bir şehirin üniversitesine bir workshop için gitmiştim oda o okulun öğrencisiydi. Başlarda ben onu hiç farketmemiştm taki göz göze geleseye kadar. Ela gözleriyle bana uzun uzun baktı ve ben utandığım için hemen yüzümü başka bir yere çevirdim. Akşam eve gittiğimde bana facebook´tan arkadaşlık teklifi yolladığını gördüm ve düşünmeden kabul ettim. Arkadaşlık teklifini kabul etmemle beraber bana ilk mesajı attı ve o günden itibaren hergün saatlerce mesajlaşmaya başladık. Yaşadığım şehire döndükten sonra hala mesajlaşmaya devam ettik ve kısa zaman içerisinde sevgili olduk.

Daha önce hiç tatmadığım duyguları hissetmeye ve yaşamaya başladım...onsuz bir Hayat düşünemiyordum bile taki...

Onun okulundan birkaç kızdan onun hakkında kötü şeyler duyana kadar. Sevgili olduğumuzu kimseye söylememiştik çünkü buna henüz hazır değildim ve belkide mutluluğumuza gölge düşmesinden korkuyordum. Duyduklarıma göre sevdiğim adam her kıza asılan tiplerdenmiş. Okulunda asılmadığı kız kalmamış ve o yüzden sınıfındaki kızlar onu sosyal medyadan bile silmişler.

Bunları duyduktan sonra başımdan sanki kaynar sular döküldü ve hemen ayrılma kararı aldım.

Bütün hikayemiz ayrıldıktan sonra başladı!

Ona birbirimizi kırmadan ve incitmeden arkadaşça ayrılalım diye bir mesaj yolladım ve o hiç itiraz etmeden Kabul etti. Bana söylediği tek cümle "Eğer onlara değilde bana inanmış olsaydın bunları bana demezdin" oldu. Bunu söylemesi sanki suçunu kabul etmesi gibi bişey oldu benim için. Doğru bir karar verdiğime o kadar emindim ki! Ona daha fazla aşık olmadan irtibatımızı koparmaya niyetliydim ama olayla hiçte öyle gelişmedi.

Ayrılmamıza rağmen hala mesajlaşıyorduk...

Ayrılmamıza rağmen hala bana mesajlar yolluyordu ve sırf onu kırmamak adına onunla sohbet ediyordum. Bu bir süre böyle devam etti, taki ona aşık olana kadar. Ona aşık olmamam gerektiğini bildiğim halde duygularımı firenleyemiyordum ve birsüre sonra kendi özgür irademle ona mesajlar atmaya başladım. Sanki ben ona aşık oldukça o benden kaçmaya başlıyordu. Birlikte bir geleceğimizin olmayacağını anladıktan sonra ona yazmaktan vazgeçmiştim. Bir yıl falan hiç görüşmemiştik taki ondan mesaj gelene kadar. Bana yine öyle samimi mesajlar atmaya başlamıştı ki, duygularım resmen yeniden alevlenmişti. Beni ne kadar özlediğini söylüyordu ve ne kadar güzel olduğumdan söz ediyordu sonra tesadüfen bir sevgilisinin olduğunu öğrendim. Bunu öğrenir öğrenmez ona hesap sordum ve bana yazmaması gerekteğini söyledim. Gönlüm kızı aldatmasına razı gelmiyordu hemde benimle...yani eski sevgilisiyle. Bunun üzerine onun hayatına karışmamamı söyledi ve sevgilisinin böyle bişeyi sorun etmeyeceğini.

Aşık olduğum Adam karaktersiz bir insandan fazlası değilmiş.

Ondan ayrılarak ne kadar doğru bir karar verdiğimi bilsemde duygularıma engel olamıyordum. Hem o sevgilisine hemde bana yaşadıklarını asla affedemezdim ve bu sefer sonsuza kadar onunla irtibatı kesmeye karar verdim. Bugün anladım ki, bize çocukluğumuzda öğretilen aşk diye bişey yok...hep bir taraf fazla seviyor diğeri ise hiç sevmiyor.

Umarım ilk bencem ile sizleri fazla sıkmamışımdır. Yazdığım satırları okuduğununuz için sonsuz teşekkürler ederim.