Bu Kez Yenilmiştim

Bu kez yenik düşmüştüm hayata..

Düşünmekten kendimi alıkoyamıyordum. Neden, neden ihanet?

Ulan insan hiç kendisine en çok güvenene, onu en çok sevene ihanet eder mi?

En çok seven dediysem lafta da değil he. Ben onu annesi gibi karşılıksız, babası gibi üzerine titreyerek sevdim. Ellerini tutmaya, gözlerine bakmaya kıyamazdım.

Sesi çok güzeldi, şarkı söylerdi gözlerimin içine baka baka. Utanırdım...

Bana sevmeyi, sevilmeyi öğretmişti.

İçimdeki en masum duygular onaydı hep. En'lerimdi o benim. Bir mesajı için gecelerce uykusuz kaldığım, saçının bir telini aylarca cebimde sakladığımdı.

Ama gitti...

Hemde tamamlanacağımızı düşündüğüm günde. Benim bakmaya kıyamadığım, sevmeye doyamadığım kadın o gece bir puştun koynunda...

Nasıl mı hissediyorum?

Acımıyor be oğlum. Ama atmıyor da. Boşluktayım, hissizim. Düşünmek istemiyorum, iğreniyorum. Ama nefret etmiyorum. Yalnızca bana bu kahpeliği yapan insanı unutmak istiyorum. Unutacağım da.

Not: Arkadaşlar bunlar daha önce yaşadığım şeyler, o zamanlar kimseye anlatmamıştım. Şimdi buraya yazmak istedim.