Ama Evlisin Benim Değilsin

Onunla birlikte büyümüştük resmen. Ta birinci sınıftan itibaren. Ve o hep beni sevmişti. Bense ondan nefret ederdim. Beni çok bunaltırdı. Başkalarıyla çıkmama rağmen yinede vazgeçmezdi benden.


Sekiz sene böyle geçti. Artık liseye geçmiştik. Ondan kurtulduğum için çok mutluydum. Ama o gene bırakmamıştı peşimi. Aynı okulda ve hatta aynı sınıftaydık. Bunu yapmayı nasıl başardı hiç anlamadım. Kısacası tekrar dibimdeydi ve ben hala ondan nefret ediyordum.


Ama Evlisin Benim Değilsin


Ama artık ondan neolursa olsun kurtulmalıydım. Bir şekilde benden vazgeçmeliydi. Onunla çıkıcak ve kendimi soğutucaktım. Keşke bunu hiç yapmasaydım. Ama o zaman nerden bilebilirdim ki bunun için ömür boyu pişmanlık duyucağımı.


Her neyse o sabah okula gittiğimde 32 diş gülümseyerek ona günaydın dedim. Çok mutlu olmuştu, o da günaydın dedi. Sonra ona çıkma teklifi hala geçerliyse kabul etiğimi söyledim. Mutlulukla sarıldı bana.


Benimle eskisinden de fazla sürekli ilgileniyordu ve o benimle ilgilendikçe ben ona soğuk davranıyordum.


Gözünün önünde erkeklerle konuşuyodum. Bahanem de hazırdı onlar benim en yakın arkadaşım zoruna gidiyosa şimdi gidebilirsin. Ama beni öyle çok seviyoduki kaybetmekten korktuğu için de hep susuyodu. Bir gün çok ileriye gittim. Onu aldatıyomuşum gibi yapıcaktım ve o da benden soğuyup vazgeçecekti.


Haftasonuydu ve bana mesaj atmıştı "Bugün müsaitsen gezelim mi?" diye çok hasta olduğumu söyleyip başımdan kestirip attım. Arkadaşım onu sözde tesadüf eseri gibi arıcaktı ve benim hasta olduğumdan haberi yokmuş gibi yapıcaktı. Arkadaşım dediğimi yaptı ve o da hasta değilsem nerde olduğumu sormuştu. Arkadaşımda sözde onun için gizlice nerde olduğumu öğrenicekti. Plan eksiksiz herşeyi olmuştu.


Ama Evlisin Benim Değilsin


Beni başka erkekle sarılırken el ele yakaladı.


Allah'ım o buz gibi bakışlarını hiç unutamıyorum. Gözlerini hiç üstümden çekmeden baktı bana öyle uzun uzun. Sözde herşeyi planlamıştım. Ama şimdi hiçbir şey yapamıyodum.


Sonra sinirle yanımdaki çocuğun yanına geldi ve yüzüne yumruk attı defalarca. Şaşkınlıktan kalakaldım öyle. Onu dövdükten sonra o da perişan bir halde hemen gitmişti. O gittikten sonra bana baktı kırgın gözlerle.


Ama Evlisin Benim Değilsin


Eli kanıyodu elini tuttum ama elimi çekti. Gözlerinden yaşlar akıyodu. Sonra bana ağlayarak ;



Çok sevdim seni çok. Ben uzaktan uzağa da olsa idare ediyodum. En azından beklentilerim olmuyordu. Hayalinle de yetiniyodum. Ne istedin benden söylesene, ne? Niye oynadın benimle, ne geçti eline? İstediğin oldu, ben de artık senden vazgeçtim.''



Sonra arkasına bile bakmadan gitti. O anda nasıl büyük bir aptallık ettiğimi anladım.


Ama Evlisin Benim Değilsin


Hayatımdaki en özel insanı göz göre göre kaybetmiştim.


Hızla koştum arkasından. Beline sarıldım sıkı sıkı. Gözlerimi kapattım, her şeyin sadece bir hayal olmasını istiyodum. Derin bir iç geçirdi ve sonra ellerimi hızla çekti kendinden. Arkasından bakakaldım elimden hiçbir şey gelmedi.


O andan sonra benimle hiç ilgilenmedi, gerçekten de benden tamamen vazgeçmişti. Lise üçteydik ve o gene de okulunu değiştirmişti. Onun yokluğu hiç kolay olmadı. Onun gibi kimse sevmedi sahiplenmedi beni. O gittikten sonra hiç toparlayamadım


.Üniversite yılıydı. Bir gün yeni bir hesap açtım ona ulaşabilmek için. Evet ulaşmıştım sonunda ama eskisi gibi değildi çok değişmişti. Benimle gene konuşuyordu ama buz gibiydi. Üniversite falan derken üniversitede bitmişti. Ama o hala bana karşı mesafeliydi.


Bir gün duvarında çok mutluyum yazıyordu. Merak ettim sordum. Sonunda hayatının aşkını bulmuş onca seneden sonra. Ve kızla da bir buçuk senedir konuşuyorlarmış, yani tanıdıkmış. İlk defa o gün benimle gülümseyerek konuştu ama o kız sayesinde. Mutluluklar dedim ama canım çok yanıyodu ve suçlu bendim ne diyebilirdim ki.


Ayrılırlar geçici bir ilişki sandım ama yanılmışım. Aylardan sonra duvarında nişan fotoğraflarını gördüm. Düğünü de dört ay sonra yapıcaklarmış, beni de davet etti hatta. Kabul ettim tabikide, belki bu sayede onsuzluğu kabullenirdim.


Ama Evlisin Benim Değilsin


Bir gün tekrar konuşurken onu çok özlediğimi, çok pişman olduğumu söyledim.


Konuyu değiştirdi hemen. Resmen yalvardım ona, son bir kez görebilmek için. Lütfen onca senenin hatrına, lütfen seni görmem gerek diyerek napıp edip sonunda ikna ettim. Buluştuk bir cafede, bu sefer o sustu ben konuştum, bütün içimdekileri döktüm ona ve şimdi biraz daha iyiydim.


Ayrılma vakti gelmişti. Tam hoşçakal dediki ben ona sımsıkı sarıldım hüngür hüngür ağlayarak. Artık benim değilsin lütfen sana veda edim dedim. O da ağladı, sarıldık birbirimize sımsıkı. Veda ediyoduk sanki onca geçen yıla.

Ama Evlisin Benim Değilsin


Düğün günü gelmişti. En güzel elbisemi giydim. Güçlü görünmek için epeyce süslendim. Gittim en arka tarafa oturdum, kimselerin olmadığı yere. Biraz sonra onlar gelmişti el ele, herkese gülümseyerek.


Yıllarca beni seven, bana ait olan şimdi başkasının olmuştu.


Güçlü durmam lazımdı ama yapamıyodum. Hüngür ağladım düğün boyunca. Onların mutluluklarını gördükçe ben daha da kahroluyodum aptallığım yüzünden. Düğün bitene kadar kaldım. Düğün bittikten sonra yanlarına gittim tebrik için. Eşi kim olduğumu sormuştu tam açıklama yapıcaktı ki ben girdim araya.



Eski bir dost sadece, eski işte!



Ondan sonra onu bir daha hiç görmemek üzere gittim.


Ama Evlisin Benim Değilsin


5 ay oldu ama acısı hala kalbimin en dibinde. Hayatımın ilk aşkını nasıl unutabilirim ki? Yaşım 25 oldu hatta 26 olucak hala evlenmedim, çevrem çok tepki gösteriyo ama umrumda değil. Onu içimden atmam çok zor.



Onu çok özledim hem de çok, keşke kaybetmeden anlasaydım kıymetini. Ama artık o evli ve benim değil, sonsuza kadar kaybettim onu.


Okuduğunuz için çok teşekkür ederim. İyi günler.

Ama Evlisin Benim Değilsin
Cevapla