Doğduğum Şehir Beni Öldürmeye Çalıştı Bugün...

Çok kötü bir gün geçirdim açıkçası. Amasya ilk defa bu kadar soğuk ve ıssızdı. Ara sokaklardan geçtim, kütüphanenin orada oturdum soluklandım biraz. Yüzevlerin dik ve yorucu merdivenlerinden tırmandım.

Neden mi? Bir nedeni yoktu açıkçası, kulaklığımda beni yalnız bırakmak istemedi ve bana anlamlı şarkılarıyla eşlik etti. Sonra fötr şapkalı birinin yanında uzun krem montlu kol kola girmiş birilerini gördüm, baya uzaktaydı. Birine benziyordu, koşar adımlarla takip ederken bir anda kendi kendime dur dedim, DUR! Ya gerçekten tahmin ettiğin kişiyse ve yanındaki...

Evime doğru yürümeye başladım, hiç bu kadar kötü bir gün yaşadığımı hatırlamıyorum, Amasya adeta karbondioksit yayıyordu oksijen yerine. Beni öldürmeye çalıştı bugün memleketim. Doğduğum şehir beni öldürmeye çalışmıştı, ne acı.

Evime gittim kapıyı çaldım ve annem her zamanki mesafesi ile bana kapıyı açmıştı. Dayanamadım günün bütün acısını annemden çıkartmak istedim ve ona sıkıca sarıldım, öpmeye başladım. Anlamıştı kötü bir gün yaşadığımı ve sarıldıkça içimdeki tüm acıyı kendi bedenine çekmişti, anlamıştım… Her ne kadar mesafeli ve soğuk davransa da bana, ne kadar üzmüş olsam da annemi, tüm fedakarlığını kullanarak tüm derdimi silmişti.

Tüm derdimi aldıktan sonra annemde beni öpmeye başladı, tüm derdimi aldığı yetmezmiş gibi kutsal öpücükleriyle bana güç veriyordu. Tek başıma odama girdiğimde fark ettim ve dedim ki; Ben dünyanın en güçlü ve mutlu insanıyım. En azından bu yalan dünyada beni ilk defa gerçek ve karşılıksız seven biri vardı.

Asıl aşk sevgilinin kalbinde değil, annenin kocaman yüreğindeymiş… daha yeni anlamıştım, geç olmuştu ama isterse yıllar sonra anlayayım yine beklerdi annem beni…

Deyran AYDOĞAN