Ben Seri Katil Olsaydım

Giriş Notu: Az sonra anlatacağım hikaye tamamıyla hayal ürünüdür ve eğlence amaçlıdır. Ciddiye alıp Hannibal Lecter'cılık oynamaya kalkan olursa hiçbirinizi tanımam ona göre. :D

Seri katiller sıklıkla romanlara ve filmlere ilham kaynağı olur. Ben de yazacağım bu hikayede seri katillerden ilham aldım. Eğer ben seri katil olsaydım kimleri, nasıl ve neden öldürürdüm? Hangi özelliğimle ön plana çıkardım? İşte başlıyoruz...

Öncelikle bir sembolüm ya da imzam olurdu. İşlediğim cinayetlerin bana ait olduğu anlaşılsın diye her cesedin kıyısına köşesine bunu iliştirirdim.

Öldürme tarzım her cinayette farklı olurdu. Az nefret ettiğim insanları acısız, aşırı nefret ettiğim insanları acılı ve sadistçe öldürürdüm. "Boğulmak" en büyük fobim olduğu için muhtemelen bu yöntemi kimseye uygulamazdım.

Cinayetlerim Dexter gibi toplumsal değil Hannibal gibi kişisel nedenlerden ötürü olurdu.

Zekam ve sıra dışı hayal gücümle dikkat çekerdim. Edebiyat, felsefe, spor, müzik gibi pek çok alan üzerinde çalışırdım. Yaşadıklarımı unutmamak için günlük tutardım.

1. Ailem ve dostlarım.

2. 15 yaşın altındaki çocuklar. (20 de olabilir henüz karar vermedim.)

3. Hamile kadınlar.

4. Elbette kimseye zararı olmayan iyi kalpli insanlar.

Yalnız çalışmak istemezdim. Suçlarıma ortak olacak en az benim kadar zeki, güvenilir ve psikopat bir dostumla ittifak kurardım. Beraber cinayet planları yapar ve düşmanlarımızı yenerdik. Aslında ortaklık kuracağım kişinin benden bir tık daha fazla zeki olmasını tercih ederim ama bir şartla, beni çok sevecek ve bana asla yalan söylemeyecek.

Cinayetin yanı sıra hırsızlık ve dolandırıcılık da hobimiz olurdu. Yıllar geçtikçe varsıllaşır ve en lüks yerlerde yaşardık. Asla aramıza yabancı birini almaz sadece birbirimize güvenirdik.

Açıkçası yamyamlık kulağa çok hoş gelmiyor. Belki ben değil de ortağım yamyam olabilirdi. Onun benden daha kötü biri olmasını tercih ederim böylece vicdan azabı çektiğim anlarda ona bakıp "en azından ondan daha iyiyim" derdim. :D

Katil de olsam manyak da olsam içimdeki çocuğu öldüremezdim.

Bazen bir çocuk saflığıyla düşünür ve insanlar tarafından kandırılırdım. Tabii ortağım bundan hiç hoşlanmaz ve beni sürekli uyarırdı. Hayvanları, çiçekleri ve küçük çocukları koruyup kollardım. Kaç yaşıma gelirsem geleyim oyuncaklarla oynar ve şeker yerdim. Örümceklerden ve arılardan korkardım. En büyük eğlencem bütün gün tembellik yapıp çikolata yemek olurdu.

Kişilik olarak asla sinirlenmeyen, sinirlense bile bunu belli etmeyen birisi olurdum. İnsanları daima idare etmeye çalışırdım ama tahammül sınırımı aşan bir şey olursa elimden kimse kurtulamazdı. Hak etmediği sürece kimseye kötü davranmazdım. Saygılı, kibar ve sabırlı davranırdım. Üzüldüğüm ve kırıldığım zamanlarda ağlardım. Ağlamaktan ve bu şekilde hislerimi ifade etmekten çekinmezdim. Kibiri değil mütevaziliği seçerdim. Sevdiklerime karşı elimden geldiği kadar dürüst olurdum.

İşte bu kadar. Umarım yazımı beğenmişsinizdir. :) :*