Kahramanım Beni Kurtarmak Yerine Öldürmeyi Tercih Etti. . .

Tam 60. gündü bugün.. Gidişinin, beni yarım bırakışının yapayalnız bırakıp kaçışının 60. günü.. şimdi size kalkıp hissettiklerimi anlatsam ağlarsınız.. Acırsınız belki de bana.. Çok canım yanıyo biliyomusunuz.. Özellikle bugün daha çok.. Gittiği bizi bitirdiği gün kadar. Bugün üniversiteye gitmek zorundaydım diploma için. Ölüm gibiydi bana. Canlı canlı ölüm gibi. Bu defa ellerini tuttuğum biri yoktu yanımda. Yüreğim Boşmboş boynum eğikti.. oturduğumuz kamelyalara baktım oturduğumuz sıralar.. Sakın dedim kendime. SAKIN ! Akmasın bir damla göz yaşın. Ama dayanamıyo şu an düşüyo sustuklarım.. Kalbim çok kanıyo bugün.. Her hatıra canlandı beynimde..

Sevmiyor olarak düşündüğüm tüm sevgililer eleleydi göz göze.. sarılıyolardı birbirlerine.. Başımı çeviremedim. Bakmaktan alamadım kendimi.. Adam kalmış sınavı olmadığı halde sevgilisinin yanındaydı.. sevgilisini anlattı en zor zamanında yanında olduğum benm en zor zamanımda halimi hatrımı sormaktan çekinen insan.. gözlerimdeki acıyı görmedi.. üstüne basa basa anlattı gözlerinin içi parıldayarak.. Ne güzel demekle yetinebildim yutkunamadım ki.. Birikti düğümler boğazımda..Çok koydu haddinden de fazla.. Şimdi bunları yazarken ağlıyorum çok ağlıyorum. Ama yok biliyorum.. Hiç olmamış gibi.. Yok gibi.. Hiç olmayacak gibi.. Biz gibi.

Üniversitede tanışmıştık ikinci sınıfta tanımıştı beni. Önce faceden ekledi sonra arkadaş olduk.. Tıpkı filmlerdeki gibi o zor durumda aniden el tutmalar falan.. Sonra bana duygularını dile getirdi. İnanmak istiyorum sana dedim. Sonra sevgili olduk aşkım demeye bile utanırdım. İlk gerçek sevgilimdi.. Canlı canlı hissettiğim ilk sevgilim.. Sonra sınavlar btti memleketlere döndük.

Onun ailevi sorumlulukları da arttı tabi.. Malum ''erkek olmak''.. Evin babadan sonra ikinci erkeği olmak. Dedesi hastaydı hastanedeyken bile konuşmaya çalışırdı benimle mümkün olduğunca.. Sonra bişeyler değil baya şeyler değişti.. Konuşmaları tavırları.. bişeyler sezinliyordum.. ona geçmişimde selamını dahi aldığım erkekleri anlattım. Detayı detayına. Bilsin hakkı dedim. Geçmişte olmasına rağmen.

Karanlık bir geçmişim yok çok şükür Allah'ıma.. ama herşeyimi bilsin istedim.o gün telefonda onu aradım. konuşmak istermisin benmle dedim olur dedi. aradım. Ağladım ben ilk defa o kadar ağladığımı bilirim ben sana nasıl inandım sana nasıl güvendim ben dedim. yaptığı tek şey ağlama demek ve susmaktı. Bir insan nasıl bu kadar katı kesilebilirdi? Bir insanın yüreği nasıl bu kadar kötü olabilirdi? İlk defa benim için bir erkeğin mücadele etmesini istedim. İlk defa kalbimi bu denli verdiğim erkeğin.Sen düzelticeksin dedim durumu ben karışmayacağım..

Hergün apansız saçma tartışmalar beni de onu da yormuştu.. Düzelmesi için tek bir cümle beklerken sonumuzu getiren basit cümleler yerini almıştı birer birer.. Çok ağır sert ve hiç yaşamadığım kadar hızlıca.. Seni daha fazla üzemem hakkım yok diyerek başladı.. Çocuklarımızın önünde tartışamam sen benim içimdeki iyiliği öldürdün ben asla bidaha eskisi gibi olamicamla devam ettirdi ve hergün üzülücemize bigün üzülürüz diyerek nokta atışını yaptı.. Ciğerimi yaktı benim. sadece kalbimi değil tüm organlarımı.. Bedenimi.. Ne aradı ne sordu Mücadele bile etmedi biz için..

Meğer inandıramamışım onu.. inanmamış.. bana değil bu kadar sevilebilme ihtimaline.. Ama ben öyle kaptırmışım ki kendimi.. Hep bir umut bekler ya insan.. Bende bekledim ama yok.. gelen yok.. Sonra bir gün fazla geldi saçlarım bana.. Yüküm hafifler dedim aldım elime makası geçtim aynanın karşınısa.. ''Gelmicek dedim o artık yok. hayatında istemedi seni bitti bitirdi gittiii'' dedim. Bağırdım avazım çıktığı kadar. Gözyaşlarımdan kendimi göremez olmuştum.

Sonra başladım saçlarıma kıymaya.. Umutla birlikte saçlarımın da canına kıydım o gün.. Ağlaya ağlaya çığlık çığlığa.. O dipsiz kuyuda yapayalnızdım artık sesimi duyan da yoktu el uzatanda.. Ziyan etti bizi.. Haketmediğimiz şekilde haketmediğimiz basit ucuz bir sonla.. Bir bisküvi yerken aklımıza gelen yarısını ayırıp vermek için saatleri beklediğimiz insancıklar yapıyor bunu.

Yok artık yok.. Yine yok bugün onsuz uyanışımın 60. günüydü.. yok.. Geceleri sabah ediyolar.. Uyuyabiliyolar. Rutin yaşamlarına gayette devam ediyolar. Kesinlikle insiyet belirtmiyorum ama kim çeker ki bu kadar acıyı? Kim saçlarından vazgeçer? Senden vazgeçen saçlarından vazgeçermi bilemedim. Allah korkusu olmalı bir insanın.. Derinlerde biyerlerde de vicdanı.Olmadı yapamadım. Elini tutabilseydim şayet; VİCDANINA koyacaktım.

Herşeyden vazgeçin ama vicdanınızı hep koruyun olur mu? Allah korkusunuz hep olsun. Heveslerniz uğruna kimsenin umutlarını çalmayın.. Dünyanın en kötü insanı dahi olsa kimse hiçkimse bunu haketmez. Ve eğer bigün Allah nasip ederde bir evlat sahibi olursanız, kız ya da erkek hiç farketmez ona sahip olabileceği tek güzel değerin İnsanlık olduğunu ve sevdiği için mücadele etmenin onu asla küçük düşürmeyeceni öğretin. Ve en önemlisi Kalbinizi herzaman İNSANLARA emanet edin. İNSANCIKLARA değil..