Katliama Çeyrek Kala Ben ve Bir Adım Önce Benden Birileri

Saat 16.45

Annem, kızımla birlikte Kızılay meydanında. Bütün bir öğleden sonra, torunuyla birlikte güzel havanın tadını çıkardılar. Alış veriş yaptılar, Sakarya caddesinde döner yediler. Bol bol vitrin gezdiler. İncik boncuk alıp, resimlerini çekerek bize gönderdiler telefondan.

Kızım, girdiği her mağazadan üzerine geçirdiği kıyafetin resmini çekerek, “Bu mu, yoksa bu mu” diye sordu kararsız kaldığından. “Siyah mı, lacivert mi” diye de sordu ikisinden de vazgeçemediği kot pantolonları için. Ben “siyah al” dedim, babaannesi kıyamayıp ikisini de almış, sonra öğrendim. Üzerine de beyaz gömlek almışlar hatta.

Biraz soluklanıp, dinlenmek ve bir kahve içmek için oturmuşlar cafeye. Güven parkın tam karşısı, metro istasyonunun Atatürk Bulvarı çıkışındaki cafe. Saat 16.45. Kalkmışlar. Karşıya geçmişler, otobüs duraklarına doğru gitmişler. Saat 17.00. Otobüse binip dönmüşler eve. Bunu öğrenene kadar ben öldüm burada, onlar belki de bir buçuk saatle yaşamda.

Ve Bir Adım Önce Güvenpark Önü

Sınav sonrası bir öğrenci annesi ile telefonda konuşuyor.

- Nasıl geçti kuzum sınav.
- Süperdi anne cok mutluyum.
- Biliyordum ciğerparem başaracağını.
- Anne bence sen söz verdigin kurabiyeleri hazırlamaya başla, birazdan yanında olacak kuzucuğun.

Günün yorgunluğu ceketine düşmüş bir babanın, telefonu çalıyor

- Alo (!)
- Hayatım merhaba, o cok sevdiğin karnıyarık hazır olmak üzere, gelirken iki ekmek alabilir misin canım.
- Tamam birtanem var mı başka bir isteğin?
- Yok aşkım sen gel yeter.
- Sen sofrayı hazırla bende gelmek üzereyim.

Sevgilisiyle on dakika önce vedalaşıp evinin yolunu tutan genç kız mesaj atmış;

- Seni şimdiden çok özledim aşkım.

Yaşlı teyzenin telefonu çalıyor

- Efendim.
- Anne yarım saattir arıyorum neden açmıyorsun.
- Duymadım kızım gürültüden sanırım.
- Ölüp ölüp dirildim. Aklım gitti sana bir şey oldu sandım.
- Kurban olurum kızıma. Korkma, birazdan gelir otobüs. On dakikaya evdeyim.

Otobüse yetişmek için koşan temizlikci kadının ayağı takılıp düşüyor kaldırım taşlarına

Elindeki pasta kutusu paramparça. Bir yandan doğrulmaya çalışırken bir yandan da ağlıyor. Yanına yanaşan genç kız yardımcı oluyor doğrulmasına. "Oğluşumun doğum günü pastası, son paramla aldım, arkadaşlarıyla evde pastayı bekliyorlar şu an." derken telefonun zili calıyor acımasızca.

- Anneciğim hadi ama nerede kaldın?
- Geliyorum annem, geliyorum kuzum, az kaldı iki gözümün nuru.

Saat 18.35

Kurabiyeler fırında yanık.
Karnıyarık sofrada.
"Ben de seni" yazılı mesaj alıcıya ulaşmadan ekranda.
Kızın gözü bir sonraki otobüste.
Oğluşun yanakları iki avucunun içinde camda.

K A L D I . . .

****************

Ankara'm yanıyor. Ülkemin kalbi kanıyor. Ülkem kan ağlıyor. Kanlı eller yine pusuda. Pusudakiler içimizde. Yanımızda, yanı başımızda.

Kör olmuşçasına göremedik, görmezden gelerek içimize soktuk her birini tek tek. Güçlerine güç kattık. Öclerine cesaret. İçimizdeler. Katillerimiz can evimizdeler.

Kendi ellerimizle açtık kapılarımızı, "buyur" ettik evlerimizin baş köşelerine. Milletimizin Meclisine. Cumhuriyetimizin tam göbeğine. Küçücük olmadıklarını unutup, kocaman yaralar açtıklarının farkına varamayacak kadar azınlık ilan ettiklerimiz. İşte bu azınlık, çoktan beridir korkulu düşlerimizin baş rolünü üstlenmiş durumda.

Kimseleri suçlamayın. Kimseleri yadırgamayın. Katliam sadece silahla olmaz. Katliam önce beyinlerimizde. Düşüncelerimizde. Fikirlerimizde. Katliam önce vicdanlarımızda. Vicdanlarımızı körertmişken bu denli, gözümü karartmışken umarsız. Katliam önce yüreğimizde. Yüreksizliğimizde o bir avuç insanın cesedi. Gözü yaşlı anaların babaların evlatların kardeşlerin ahı, hepimizin yüreğinde.

AN (KAP) KARA
BAŞIMIZ SAĞOLSUN

#Blueobsession