Katil Günümden Kesintiler

Yanlış okumadınız tatil değil katil günüm.

Bir insan öldürmesi hepimiz için hayallede kolay gelir. Kime sorsan birilerini asar keser. Ben de onlardan biriydim en fazla ne olucaktı ki ? tutuklanırdım. Çok basit geliyordu kulağa, aklım düşüncelere dalmışken gözlerim babama çevriliyordu. Aanki hissediyordu. Sorucaktı ama soramazdı ne kadar çok sevsek de birbirimiz henüz bir kere sarılmamıştık. Ah arkamda kalan ailem..

Defalarca bunun sonuçlarını düşünerek uyudum. Her daim aklımın bir köşesinde, birisi sanki sürekli kulağıma fısıldıyor. "Neden korkuyorsun yapabilirsin, çok korkaksın bu şekilde olmasına devam mı ediceksin "diyordu. Peki ama nasıl yapıcaktım her şey filimlerde gördüğümüz kadar veya hayal ettiğimiz kadar kolay mıydı, bunu öğrenmenin tek yolu vardı oda denemek sanırım.

En sonunda karar vermiştim ama öncesinde bir plan yapmam gerekirdi. Nerede, nasıl, neyle öldüreceğim. Nasıl iz bırakmayacağım. Sorular sorular..

Önce güzel bir yer bulmam lazımdı. Yol kenarına çrümeye bırakılmş bir minibüs bunun için idealdi. Zaten ses duyulsada buranın insanları korkudan seslerini bile çıkartamazdı tinerci diyip geçerledi.

İşin komik tarafı eğitim hayatım boyunca eline defter kalem almamış ben, oturup saatlerce defter üzerinde çeşitli planlar yaparak çalışdım. Maddeler alt alta sıralanmıştı.

Madde 1) Geri dönüş yok...

Artık kararımı vermiştim. Bu gece bitecekti belkide benim sayemde bir çok kişi mutlu olacaktı, bunu şimdiden görebiliyordum. Karşımda duran mutlu aileden.

Baygın öldürmek istemirdim sanırım korkuyordum.

Tam olarak hazırdım sadece zamanı bekliyordum., son özgür dakikalarımı. Herkes uyumuştu. Gece saat 3 e geliyordu sanırım artık işe çıkma vakti gelmişti. Sadece ikimiz uyanıktık. Sanki kilometrelerce öteden duyabiliyordum onu gereksiz bir heyecan ve korku sarmıştı içimi.

Av ve Avcı en azından ben böyle ifade ediyordum. Gecenin sonunda avcı belli olucak hemfikiriz ki av için hiç iyi bir zaman değil.

Kıyafetleri giymiş tam teşisatlı bir katil gibi görünüyordum. Arabaya kadar giderken ayak seslerim tüm mahallede yankılanıyordu. Tık tık tık.

Gelmiştim yaklaşık 8 dakika erkendi , radyoyu açtım , gözlerim hafif dalmış gözümü açtığımda nöbet değişimi gerçekleşmişti. Her zaman ki gibi devriye geziyor ağzında sigarası ile sağa sola küfürler şaçıyordu.

12 - 13 dk kadar kendimden geçmişim hemen silkindim arabadan indim. Kalp atışlarım o kadar hızlıydı ki sanki yerinden çıkacakmış gibi korkuyordum, ağlamak bırakıp eve gitmek istiyordum. Artık geçti beni farketti hafif tempolu şekilde üzerime geldi.

Avım burnumun dibindeydi. Hayırdır a....koyim ne işin var bu saatte dışarda diye sordu. Adres sordum bir yandan sorarken diğer yandan gözlerim kamera olmadığından emin olmak istiyordu etrafı gözlerimle kolaçan ederken şüphelenmiş olmalı ki küfürlü şekilde s.git başımı belaya sokma demişti.

Arkamı döndüm biraz uzaklaştım eldivenlerimi giydim. Gizlice yaklaştım şoku tam boğazına basmamla yere düşmesi bir oldu biraz sesli olmuştu.

Aracımı yaklaştırdım. Leş gibi bedenini yerden kaldırmak zor oldu. Sürüklerken ayakkabıları çıkıyor, ceplerinden bir şeyler dökülüyordu. Kanıt bırakmamam lazımdı. Önce bir uçurum kenarına gidip onu öldürüp atmak geldi içimden. Evet böyle yapmak daha mantıklıydı bütün planlar boşaydı.

Ama bir uçurum bulmam lazımdı saatlerce dolaştıktan sonra bir tane bulmuştum. Tam istediğim gibiydi. Tepesine kadar çıkmıştım

Deniz köpürmüştü karşı çıkıyordu sanki belki o bile istemiyordu bu pisliği.

Biraz düşündükten sonra onu denizin öldürmesine karar verdim çok daha sakindim sanki alışıyordum. Ağır ağır sürükleyerek onu uçurumdan denize bıraktım. Deniz onu sanki aç bir hayvan gibi yutmuştu. İçimi mutluluk kaplamıştı deliriyordum sanırım. Artık aklıma gelen eve gidip uyumaktı.

Ama hiç bir şey öyle olmadı. Uyuyamıyordum sağa sola dönüp hep aynı sahne gözümün önünde canlanıyordu. Bir şeyi unutmuştum ayağına taş bağlamam lazımdı. İçimi bir korku kapladı acaba yakalanırmıyım diye hani korkmuyordum yakalanmaktan şimdi ne olmuştu. Zor mu geliyordu. Belki de sabah polisler evimin önünde dikileceklerdi ne derim ben o zaman, ne yaparım.

Bütün gece korku ve hayallerle mücadele ettim. Belki 2-3 dk uyuya bilmiştim

Nihayet sabah olmuştu aracı teslim etmeye giderken son kez geçtim. Orada olmadığından emin olmak istedim. Tam 3 yıl oldu ve ben hala uyuyamıyorum.