Gençliğinde sevgili olmaması kötü mü?

22 yaşındayım. Hiç sevgilim olmadı. Önceleri hep çok çirkin olduğumu bu yüzden kimsenin benimle ilgilenmediğini düşündüm, hatta bu yüzden bunalımlara girdim, ama şu son bir yılda anladım ki, ben çok duygusalım, kolay yakınlık kuran biri değilim ve gerçekten aşık olursam, terk edilmek benim için felaket bir şey olabilir. Ben bugüne kadar bir erkekle bu anlamda mesajlaşmadım bile, bir tane karşılıksız aşkım hariç. Onunla bir şeyler paylaştım ve görüyorum ki, bu kadar az bir paylaşım bile sevgiyi tüketmişim gibi hissettiriyor. Onun küçücük bir sarılmasında mutluluktan gözüm dolardı, bir de sevgilim olsaydı, nasıl bir daha aşık olabilirdim, hiç bilmiyorum. Sevgi nasıl oluyor da bu kadar çok kişiye, çabucak verilebiliyor? Çok isterdim öyle olmayı, ama benim sevgilim olmadı ve karşılıklı, mucizevi bir aşk yaşamadığım sürece olacak gibi de değil. Bu çok mu anormal, bıktım kendimi farklı hissetmekten, çiftlerin yanında 3. kişi olmaktan ama yapamıyorum ben.. Öyle içimden gelmiyor flört etmek, kimseden hoşlanmıyorum, kimse de benden, çünkü öyle bir ışığım yok. Eh, çok güzel olsam durum farklı olabilirdi ama ortalama güzellik için konuşuyorum. O zaman da biri kalbimi kazanmadığı sürece ben yapamazdım. Çok şey mi kaçırıyorum? İlk sevgiliyle evlendim diyelim, bu beni korkutuyor, muhafazakar biri değilim bu arada. Çok insan mı tanımak gerekir? Gençliğimi yaşayamıyor muyum?