Gerçek sevgi, sevdiğini kaybetmemek için çabalamak mıdır?

Gerçek sevgi sevdiğini üzmemek ve elinden geleni yapmaktır onun için.

Hava kara bulutlu. Bir arkadaşla çorbacıya oturduk. Çorbalar geldi. Tam iki yudum aldım gök bir gürledi ama nasıl ooo.

Hemen wp yi açtım. Baktım yazıyor...

-korkuyorum..

+2 dk ordayım.

-hayır gelme

Çoktan arkadaşa gelicem diyip koşmaya başlamıştım bile. Ama çoktan yağmur boca olmuştu. Ama nasıl yağıyor. Kovadan falan değil direkt denizler üstüme yağıyor. Gök çıldırmış gibi yıldırımlar üst üste vuruyor.

Kapısının önüne geldiğimde ayakkabımın kenarından taşan logar kapağı gibi su fışkırıyordu. Corç olmak denir. Öyle sırılsıklamdım. Kaldırımın dibindeki ağaçların altında sudan korunmak istiyor bir yandan telefonun ekranına bakmaya çalışıyordum. Derken en üst kattaki o balkonda belirdi. Bina sessiz bir tek o vardı. Bana bakıyor hem mutlu hem... Değişik bir ifade vardı yüzünde. Git der gibi işaretler yapıyordu. Telefonun ekranını silip giderim ama bir şartla beni ilk gördüğün anda sarılacaksın...

8 yıl olmuştu. Çok normal bir istek. Ayrıl barış ayrıl barış ama olsun hakkım vardı buna.

+ Hayır git.

- o zaman gitmem.

İki dakika kadar daha bakıştıktan sonra resmen bana acıdı sanki.

+ Hadi git tamam söz.

Savaşı kazanmış bir savaşçı gibi o yağmurun altında mutlu mutlu yürümeye başladım. Artık ıslanmak önemli değildi. Gülümsüyordum. Aylar sonra ilk defa görmüş ve söz almıştım.

Ertesi gün bir mesaj.

- telefonu abime vericem. Yazma arama sakın bekle.

Ve engel... Orada bıçak girdi içime. bir şey oluyordu ama hiç normal değil.

İki dakka sonra aradım yüzüme kapandı.

Ve iki dakka sonra

+ Sana arama demiştim. Niye böyle yapıyorsun. Konuşmayalım artık. Allah a emanet ol...

Akşam eve geldiğimde kaç sigara üst üste yaktım hatırlamıyorum.

Günler günler günler geçti... Ne instadan açıp profil resmine baktım ne eski bir kaç fotoğrafına. Sadece bekliyordum. Bu sefer o gelecekti benim balkonun altından geçecekti. Sıra ondaydı. Bu her zamanki kavga sonrasında olan şey. Bir o gelir bir ben giderdim. İş çıkışı , uyandığımda , yemekten sonra... Her boş anımda balkonda oturup dışarıya bakıyordum. Saatlerce. 1 yıl boyunca dışarıya çıkmadım. Günlerce bekledim.

Ve yine 4 Kasım geldi. O mesajın üstünden tam 1 yıl geçmişti.

O kadar özlemiştim ki inadımı kırıp instadan ismini aratıp profil fotosuna bakmak istediğimde artık canlı bir ölüydüm.

Gördüğüm şey gelin ve bir damattı.

Kalakaldım

. Artık herşeyin tadı aynı kül tadına dönmüştü. Yediğim , içtiğim , soluduğum hava bile kül tadıydı... Söz vermişti diyip sayıklıyordum sadece. Yürürken , çalışırken , evde dışarıda... Söz vermişti. Sarılacaktı...

40 günün sonunda rüyamda evlerinin arka sokağındaydım. Biri beni teselli ediyor ve yürüyorduk.

- unut kanka yapacak bir şey yok diyordu.

Akşam üstüydü. Hava karardı kararacak. Sağıma doğru baktığımda giriş katlı girişi ise komple camdan bir ev gördüm. Odanın içi gözüküyor oda odanın ortasında bir yeşil koltukta üstünde battaniye önünde laptopla oturuyordu. Yanımdaki yok olmuştu. Yanaştım eve doğru bir kaç adım. Beni gördü gülümsedi ve içeri aldı. Ben gözlerim dolu gibi ona bakıyor değişik duygular içinde sadece izliyordum ay gibi yüzünü.

Gülümsüyordu. Ve gel diyip sarıldı. Sarıldık. Ama gerçekle hiç bir farkı yoktu. Hissediyordum canlı kanlıydı. Ağlamaya başladım. Sırtımı sıvazlayordu. Kokusu kendi işte sarılıyorduk... Kısa bir süre sonra ayrıldık ve hadi gelir birazdan dedi gözleri dolu dolu. Hafif bir gülümseme ile bakıyordu. Ve uyandım. Saat gecenin 03:30 u. Yastık ıpıslak olmuş gözlerimden düşen yağmurlarla...

Yıl 2019...

Gerçek sevgi sadece kaybetmemek için çabalamak değil birbirini kaybetmemek için iki tarafın da emek vermesidir sevgi tek kişinin uğraşıyla ayakta kalıyorsa orada sevgiden çok tutunma vardır

Kestirip atan kabullenen zaten sevmemiştir kolay olsa herkes sever zaten aşk zor olanı başarmaktır

Sevdiğim kaybolmamak için çaba sarfetmiyorsa ve bunda ısrarcıysa ben de vitesi küçültürüm. Akacak kan damarda durmaz...

Ee illaki

Bir nebze öyle

Sevgi kim

Doğru söylüyorsun bacım