Sevmek bazen vazgeçmek midir yoksa gerçekten seven her yolu dener mi?

Durumda karışık bir şey yok aslında, 3 aylık güzel giden ilişki çocuğun yurtdışına süresiz gitme kararıyla son buluyor.

Bazı detaylar da önemli ama.. Çocuk yıllarca bunun için çabalamış dili c2 seviyesinde öğrenmiş maddi durumları iyi değil ve önüne hiç beklemediği bir an fırsat çıkıyor. Gitmek istiyor. Kendine haksızlık etmek istemediğini söylüyor çünkü harbiden çok çalışmış bunun için. Kız da gitme demiyor zaten. Kıza da haksızlık etmek istemiyor çünkü evlenecek yaşta değiller kız ondan 4 yaş küçük. Beni bekle diyerek ona haksızlık yapacağını söylüyor. Daha 19 yaşında ünili gençmiş kız, mahrum bırakmak istemezmiş çoğu şeyden. Ayrılalım diyemem diyor kararı kıza bırakıyor ama endişelerini de bir bir sıralıyor. Uzaktan bir süre yürür sonra birbirimizden soğuyarak ayrılırız onun yerine güzel hatırlayalım diyor. Kız başta denemek istediğini söylese de onun dediklerini iyice düşünüp ayrılmak istediğini söylüyor. Yani teorikte kız ayrılıyor ama sözde ikisi de birbirini seviyor ayrılmak istemiyorlar ama mantıklı olan bu.

Kız, çocuğun ilk aşkı. Kız çok şey yapıyor çocuk için, birlikte ilklerini yaşıyorlar. Sonuç bitiş hikayesi tabi. İlla ki unutacağım buan şüphem yok ama şu an sanki hep o aklımın bir köşesinde yarım kalmış gibi hissediyorum.

Kimisi diyor ki gerçekten sevseydi bir yolunu bulurdu ya da gitmezdi. Ben öyle düşünmüyorum kariyeri için büyük bir fırsattı ve bunu ben de destekledim hiç gitme demedim. Benden önce kurduğu bir hayaldi sonuçta.. Ama belki denerdik, olurdu bilmiyorum. Sizce..