Ben mi abartıyorum yoksa bu yaşadığım gerçekten ağır mı?

1 sene sevgilimle çıktık. Ben onu askerdeyken bile bekledim. Uzak mesafeydi, o benim için maddi durumu çok kötüyken ailesinden habersiz 6 saatlik yoldan yanıma geldi. Bir sürü şey. Tüm ailesi biliyordu beni. Birbirimizi seviyorduk, yani gören herkes de diyordu bu çocuk sana çok değer veriyor diye.

Bir gün, bu ailem çok olumsuz bakıyor, istemiyorlar ilişkiyi falan demeye başladı. Zaten bunun ailesi biraz muhafazakar ve dar görüşlü, işte tanıdık veya akraba biriyle evlendirmek istiyorlarmış. Sonra işte bu yanıma geldiğinde ailesi kuşkulanmış, sen kimde kaldın, nerede kaldın falan diye. Oysa çocuk arkadaşında kaldı :) neyse bu, ailesiyle baya tartışmış, ailesi o kızla görüşürsen bu eve girme demişler. Bu bana, işte seni nasıl bırakabilirim, seni çok seviyorum, inat ettim tanıştıracağım seni onlarla, onlar seni çok sevecekler falan filan. Duygusal kriz geçiriyor resmen. Birkaç gün sonra ben baskı yapınca yine belirsiz davranıyor, uzak duruyor. Ben artık dayanamadım, kestirip attım.

O ise ne yaptı? 4 ay oldu, bir kere dönüp arkasına bakmadı. Umursamaz fotoğraflar, dikkat çekmeye çalışmalar. Kızları eklemeler. 1 ay böyle devam etti, sonra profilini gizledi. 4 aydır hiç arayıp sormadı. Benim şimdi hakkıma girilmedi mi? Neden ümit verip o lafları söyleyip beni durduruyorsun, sonra bir açıklama bile yapmıyorsun? Veda bile etmedi ya.. Kardeşi 1-2 kere yazdı o kadar