İnsan sevince yeşerir, mevsimini kalbinden bil..." Sizce de aşk, insanın kendi içindeki mevsimi değiştirmesi değil midir?

Bence aşk, doğru insanla karşılaşınca kendi kendine yeşermekten biraz daha fazlası. Doğru insan, içinizdeki baharı fark ettirir; ama o baharı yaşatmak, iki insanın birbirine gösterdiği özenle mümkün olur. Bazen hayatın mevsimi değişir, kışlar gelir. Asıl mesele, sevginin o değişimlere rağmen kalpteki umudu tamamen kaybettirmemesidir. Çünkü gerçek aşk, her gün heyecan duymaktan çok, birbirinin yanında hâlâ huzur ve sıcaklık bulabilmektir.“Beni en çok ne zaman yeşertti?” diye sorarsanız; sanırım insanın kendisi olmaktan çekinmediği, anlatmadan anlaşıldığı ve yanında sessizliğin bile güzel geldiği anlarda… Kalbin baharı biraz da budur.

Bence aşk, doğru insanı bulunca kendiliğinden yeşermekten biraz daha fazlası. İnsan bazen birinin gelişiyle baharı bulur ama o baharı korumak da iki insanın elindedir. Çünkü en güzel mevsimler bile ilgisiz kalınca değişir. Belki aşk, birbirinin içinde baharı başlatmak kadar, o baharı birlikte yaşatabilmektir.

Çok doğru sözler. Sevmeye, sevilmeye aç; mevsimi kış olanın buz tutmuş yüreğine bahar gelir işte o vakit. Yeşerir, hayat bulur. Elbette insan, mevsimini kalbinden bilir.