Boşanalı yaklaşık üç yıl oldu. Eski eşim yakında evleniyor. Çocuklarımızı nişanlısıyla tanıştırdı, aileler tanışmış, düğün hazırlıkları başlamış. Çocuklar da heyecanlı.
Kendisi mutlu olsun isterim. Gerçekten buna bir itirazım yok. Ama son günlerde hissettiğim şeyin adını koyamıyorum.
Bir yandan düşünüyorum; çocuk yaşımda onunla bir hayat kurdum. Hiç evlilik teklifi almadım, hayalini kurduğum gelinliği giyemedim, balayım olmadı. Bana hiç kullanmadığı sevgi sözcüklerini şimdi çocuklarımın anlattığı kadarıyla başka bir kadına söylüyor. Üstelik benden 12 yaş küçük biriyle yeni bir hayat kuruyor.
Sonra kendime şu soruyu sorarken buluyorum:
"Benim de canım yok muydu? Ben de bunları hak etmiyor muydum?"
Bir yandan da çok gerçek kaygılarım var. Üzerimde onun için çekilmiş ve hâlâ ödenmeyen bir kredi var. İki çocuğumuzun tüm sorumluluğu büyük ölçüde bende. Kreş, okul, masraflar derken geleceği düşünüyorum. Yeni bir aile kurduğunda çocuklarına ve sorumluluklarına aynı şekilde sahip çıkabilecek mi diye endişeleniyorum.
Belki de beni asıl yoran, tek bir şey değil. Yaşayamadığım şeylerin ukdesi, hak ettiğimi düşündüğüm değeri görememiş olmak ve çocuklarımın geleceğine dair duyduğum kaygılar birbirine karışmış durumda.
"Neden hak ettiğimi düşündüğüm şeyler bana nasip olmadı?" diye sorgulaması normal mi? Böyle bir süreçte dışarıdan bakan biri olarak siz ne görüyorsunuz? Delirmeden bu yolu nasıl yürüyebilirim...
Aşk İlişkileri
Bebek Bakımı
Cam Cilt
Üniversite Tercih
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer