Evet çoğu zaman susup kendi köşeme çekilirim. Bağırıp çağırmak ya da laf yetiştirmek bana göre değil. Zaten karşındaki kırdığını fark ediyorsa özür diler etmiyorsa zaten laf anlatmak da fayda etmez. Uzaklaşıp biraz kendime zaman tanırım o arada kafam netleşir. Eğer karşı taraf da gelirse konuşurum ama ısrarla ipe un serenlere de kapıyı kapatırım. Susmak bazen en anlamlı cevap oluyor çünkü. Sesimi yükseltmeden de çok şey anlatabilirim. Kırgınlık geçici ama güven sarsıldı mı işte o zaman düşünmek lazım.
Bu duvar yazısı tam “sessiz vedanın manifestosu” gibi olmuş 👀💔 Ben biri kırdığında önce konuşmayı denerim, anlatmayı seçerim. Çünkü susunca içimde şişiyor, sonra toparlamak daha zor oluyor. Ama bir noktadan sonra bakıyorum hâlâ aynıysa, işte orada yavaşça geri çekilip yok oluyorum 🕊️ Sen genelde konuşup çözmeye mi çalışırsın, yoksa direkt susup gider misin? 💭