Birine kırıldığında sessizleşmek mi seni anlatır, uzaklaşmak mı?

Ben birine kırıldığımda genelde sessizleşirim… çünkü bazen kelimeler ne kadar doğru olursa olsun, duyguların ağırlığını anlatmaya yetmez. O an konuşsam ya daha çok kırarım ya da kendimi anlatamam diye susmayı tercih ederim. Sessizliğim genelde bir sığınaktır; içinde toparlanmaya, anlamaya, kabullenmeye çalışırım. Ama eğer sessizliğim uzun sürüyorsa, içimde bir şeyler yavaş yavaş kopuyordur. Uzaklaşmak kolay değildir benim için, ama bazen sessizlik bile yetmeyince, mecburen giderim. Çünkü bazen kendi huzurunu korumak, kalıp kırılmaktan daha değerlidir. veee gitmek zorunda bırakıldım:(

Ya ben belli etmemeye çalışıyorum ama olmuyor maalsf herkese her konuda susabilirim ama bu olmuyor ya özellikle en yakın arkadaşlarıma... ben bir şey olmamış gibi konuşuyorum mesela yazdığı şeylere cevap veriyorum sonra bi aklıma geliyor umursamadan cevap veriyorum karşı taraf bu cevap ne diyince eee sen bana bunu yaptın knk niye yaptın sende zeka yok zaten kafa yok diye bi girişim oluyor nzkkamskkskms susamıyorum bu konuda

Eskiden konuşurdum anlatmaya çalışıyorum parçalardım kendime Hayır derdim yanlış düşünüyorsun bu böyle değil şimdi sustum uzaklaştım böyle olunca Herkes İşine geldi umursamadan kimseye neden çabaladığımı ne kadar değer verdiğini görmedi Herkesin kendi doğruları var kimsede onunla bir kalbi var kırmayalım demedi