Kırıldığında sessizliğe mi sığınırsın, yoksa hislerini dile mi getirirsin?

Eğer gerçekten kırılmışsam sessizleşirim. İçimden hiçbir şey yapmak gelmez, en sevdiğim hobimi bile o an rafa kaldırmak isterim. Her ne kadar gözyaşlarımı tutmaya çalışsam da hassas yapım buna çok izin vermez, dirensem de gözlerimden süzülür damlalar. Sessizliğim aslında pes ettiğimden değil sadece kalbimin yükünü sakince taşımak gibi o anlar. Böyle anlarda yanımda sadece annemi isterim, onun varlığı beni huzurlu hissettiriyor. Ama eğer kırgınlıktan çok öfke varsa içimde, o zaman sessiz kalmayıp hislerimi dile getiririm.

Genellikle sessizliğe sığınıyorum, özellikle de karşımdaki insanın beni anlamak için bile çaba göstermediğini fark ettiğim de kendimi ifade edip yormak dahi gelmiyor içimden. Sessizce bir köşeye çekiliyorum ve kendimle baş başa kalıyorum.