Birini severken, kendinden ne kadar uzaklaştığını fark ettiğin an aklında mı?

O anı çok iyi hatırlıyorum. Birini severken kendimden ne kadar uzaklaştığımı fark ettiğimde, içimde tarifsiz bir sessizlik olmuştu. Sanki kendi sesimi duyamaz hale gelmiştim. Her şeyi onun mutluluğuna göre şekillendirirken, kendi isteklerimi, sınırlarımı, hatta kim olduğumu bile unutmuşum. Onun gülüşüyle var olup, suskunluğu ile kayboluyordum. Oysa aşk böyle olmamalıydı; iki insanın birbirinde yok olması değil, birbirini bulmasıydı. Ben bunu geç fark ettim. O gün anladım ki, önce kendini sevmeyi unutan biri, kimseye tam anlamıyla sevgi veremezmiş. O yüzden artık birini severken kendimden vazgeçmemeyi, “biz” olurken “ben”i kaybetmemeyi öğrendim...

Severken kendimden hiç uzaklaşmadım ama yüzde yüz olmamakla birlikte âşık olduğumda kendimden uzaklaştığım zamanlarımı da hiçbir zaman unutmadım. Onun için bir daha birine âşık olmak istemem ama sevmek ve sevilmek isterim. Gerçi âşık olmak istemem demek de kolay ama âşık olmak da kişinin elinde değil.

‘Bu ben değilim’ demek gibiyse bahsettiğin şey evet oldu ama daima toparlanmayı da bilmişimdir zaman da alsa beni benden alışlar bir şekilde toparlanırım