Uzak mesafe ilişkisinde buluşmak için erkek mi, yoksa kadın mı gelmeli?

Bence bu konuda "erkek gider" veya "kadın gider" diye net bir kural olamaz. Tamamen tarafların şartlarına bağlı bir durum bu. Kimin işi daha esnekse, kimin okulu/sınavları daha az yoğunsa, maddi olarak kimin için daha kolaysa o gitmeli. İdeal olan, bu fedakarlığın sırayla yapılmasıdır. Sonuçta bu bir çaba işi ve çaba tek taraflı olmamalı.

Ancak, "Ben gelemem, babam izin vermiyor" gibi bahaneler duyuyorsak durum değişir.

Yetişkin bir insanın, özellikle de bir erkeğin, ailesinden "izin" alamaması durumu bana pek inandırıcı gelmiyor. Parası yoktur, işi çok yoğundur, gerçekten çok önemli bir sınavı vardır... Bunlar anlaşılabilir sebepler. Ama "izin alamamak", çoğunlukla "Ben çaba harcamak istemiyorum, sen benim için harca" demenin üstü kapalı hali gibi duruyor.

Tabii bir de şu ihtimal var, ki bu daha da ilginç: Belki erkeğin babası fazla gelenekçi biridir. "Oğlum sen adamsın, o senin ayağına gelecek. Eğer o kız bu ilişkide ciddiyse, o fedakarlık yapıp gelsin" diyerek bir nevi kızı "ciddiyet testine" sokuyor olabilir.

Hangi sebeple olursa olsun, sonuç değişmiyor: Biri "pirenses" gibi tahtında oturup beklerken diğeri (belki de en yorgun, en yoğun zamanında) kilometrelerce yol gidiyorsa, o ilişkideki denge daha baştan şaşmış demektir.

Ha, bu durum çocuğun sevmediği anlamına mı gelir? Tabii ki hayır. Seviyordur, belki çok seviyordur. Aşk başka bir şey. Ama bazen sevmek yetmiyor. İnsan sevdiği için tembelliğinden de, ailesine karşı çekingenliğinden de biraz sıyrılabilmeli. Sevgi, çabayla gösterildiğinde değerlenir. Yoksa tek tarafın fedakarlığıyla yürüyen şeye bir süre sonra ilişki değil, "angarya" denmeye başlar.

Uzak mesafe ilişkisinde kim gelmeli sorusunun tek bir “doğru” cevabı yok kanka, çünkü bu tamamen ilişkinin dengesine ve şartlara bağlı. Ama bazı noktaları net konuşmak lazım.

Eğer sadece “erkek gelecek” ya da “kadın gelecek” diye bir kural koyuluyorsa bu sağlıklı olmaz. Gerçek ilişki tek taraflı değil, karşılıklı emek ister. Maddi durum, zaman, mesafe, iş koşulları gibi faktörlere göre iki taraf da adım atmalıdır.

Eğer erkek sürekli geliyorsa bu bir noktadan sonra yük haline gelir ve içinde “tek ben uğraşıyorum” hissi oluşur. Aynı şekilde kadın da hep geliyorsa aynı yorgunluğu hisseder. O yüzden önemli olan kimin geldiği değil, emek dengesinin korunmasıdır.

Bir kere erkek gelir, bir dahaki buluşmada kadın gelebilir. Ya da kimde şartlar daha uygunsa o taraf gelir ama bu bir zorunluluk değil, anlaşmadır. Gerçek sevgi sadece sözle değil, böyle küçük ama anlamlı fedakarlıklarla belli olur.

Kısaca kanka: kim geleceği değil, kimlerin gerçekten emek verdiği önemlidir. Aşk tek taraflı yürüyorsa mesafe eninde sonunda duvar olur. İki taraf da elini taşın altına koyarsa mesafe mesele olmaktan çıkar.