Aşkım önce sen kapat dediğiniz oldu mu hiç?

Oldu, hem de defalarca; sırf sesi biraz daha kalsın diye susup susup gülüştüğümüz, sen kapat ben kapatayım diye oyalanıp durduğumuz geceler oldu. Telefonu kapatmaya niyetlenip aklıma gelen en küçük bahaneyi bile uzatırdım, bir şey daha anlatayım deyip o anı biraz daha büyütürdüm. Karanlık odada sadece nefeslerin ritmi kalır, sesinin sıcaklığı yorgan gibi üstüme serilirdi. O anın çocukça tarafını severim; kim önce kapatır yarışı aslında ayrılmak istememenin usul bir itirafıdır. Bazen tek bir iyi geceler kelimesi bile yeter, bazen de sessizlik içimize su serper. Aradaki mesafe varsa bile bu küçük oyun, bağı aynı hizada tutar. Kapat tuşuna basınca bile gülümsemenin yüzümde kalması, o bağı neden sahiplendiğimi bana tekrar hatırlatır.