“Artık sevemem” dediğin halde yeniden sevebildin mi?

Artık sevemem demiştim… Gerçekten de o an öyle hissediyordum. İçimde ne kadar sevgi varsa sanki hepsi tükenmişti, kalbim duvarlarla çevrili gibiydi. Bir daha kimseye aynı duyguyla bakamayacağımı, o kadar derin hissetmeyi unuttuğumu sanıyordum. Ama zamanla anladım ki, insan sandığından daha güçlü, kalp de düşündüğünden daha esnek.

Bir gün bir bakmışsın, hiç beklemediğin bir anda biri geliyor. Küçük bir tebessüm, basit bir söz, bir bakış... Yavaş yavaş o duvarlarda çatlaklar oluşuyor. Yok, ben artık sevmem dediğin kalp, yeniden kıpırdamaya başlıyor. Farkında bile olmadan yeniden inanıyorsun.

Evet, yeniden sevebildim. Aynı şekilde değil belki, ama daha bilinçli, daha sakin, daha gerçek bir şekilde. Artık biliyorum ki “artık sevemem” dediğimiz anlar aslında sadece bir ara, bir savunma. Kalp kırılır ama tamamen kapanmaz; yeter ki bir gün biri o kapıyı doğru şekilde çalmayı bilsin.