Sevgi bitince gerçek yüzü ortaya mı çıkıyor?

Leyla ve Mecnun'un imgesini bir metafor kullanarak aldınız: diğerinin takındığı bakış, Leyla'nın çok çirkin olduğunu söyleyerek açıya koyduğunuz şey ruh değil, mesele. Sorunuzda kör aşktan ve geçmiş aşkın gerçekliğinin farkında olmaktan bahsetmek niyetinde olduğunuz için ifadeniz eksik kalıyor. Ancak başka bir üyeye de söylediğim gibi, eğer aşkınız dünyevi ve toplumsal bir şeye dayanıyorsa, Mecnun'un söylediği örnek olarak verdiğiniz şeyi takip etmiyorsunuz: Maddi dünyadaki aşkın sonundan sonra bile kendi gözleriyle ve onun bakışıyla diğerinin ruhuna bakmak. Dolayısıyla, gerçek yüz yalnızca sonunda ve sonrasında biliniyorsa, diğerinin ruhunu asla sevmediğiniz, sadece dünyevi tarafını ve derinliklerine inmediğiniz veya kör değil, gerçeğin bir aynasına bakmaya çalışmadığınızdır. Gerçek aşk asla bitmez, ayrılık kaderin bir parçası olarak vardır, ancak ruh aleminde eğer aşk samimi ve gerçekse, içimizdeki kişiden bir parçayı ve onlar hakkındaki gerçeği gizli tutarız. Sevmek, sonunda gerçek yüzünü görmek değil, onu daha önce bilmek ve sonra onun hakkında daha da derin şeyler anlamaktır. Bunun için nasıl seveceğinizi bilmelisiniz, arzulamayı veya sahip olmayı değil, sevdiğinize inanmalısınız çünkü arzuladığınız veya sahip olduğunuz şey asla gerçek aşk değildir ve bu arzu ve sahip olma sona erdiğinde kendimize gerçek yüzü gördüğümüzü söyleriz ama aslında bunun nedeni, diğerinin ruhunu gerçekten hiç görmemiş olmanız, gördüğünüzü sanmanız ama arzularınızda ve sahip olduklarınızda durmanızdır. Ve böylece son sizi gerçeklerden kaçırır ve aparatın içinde kalırsınız ve gerçek yüz dediğiniz şey bir yanılsama olarak kalır çünkü kişinin gerçek özünü görebilecek kadar derinlere hiç inmediniz. Bir insan karmaşıktır, bütünüyle asla gerçekten bilinemez ve toplum, başkaları savunma maskeleri yarattığı için gerçek yüz dediğiniz şey belki de hala yalnızca bir savunma maskesi olacaktır, eğer henüz kimse gerçekten anlamadıysa ruhlarının gerçek özünün ortaya çıkmasına asla izin vermemek için.