Bu kadar çok çaba göstermişken hislerimin peşini bırakmalı mıyım?

öncelikle kimse kusura bakmasın yüzsüz değilim ama her durumda girl power kadın dayanışması diyen birisi de değilim o yüzden "sen nasıl kadınsın başkasının sevgilisini çalmaya kalkıyorsun" tarzı yorumlarınızı kendinize saklayın kimseyi kendi hislerimin duygularımın önüne koyamam. ben 18 yasındayım bir cocuktan hoslaniyorum 2 yildir kendisiyle 2.5 yıl önce tanıştım yani tanıştıktan bir kaç ay sonra hoşlandım o da bana hislerini açmıştı o sıralar ama ben babamın yersiz ve kendisine düşmeyen ahlak bekçiliği yüzünden sevgili olamadık (ahlaksız veya fhise değilim babam annemi aldatmasıma rağmen kendisini aile babası olarak görmek istiyor) cocuk benim bu hislerimi biliyor em başından beri ama o babam meselesi yüzünden olmadı hala konuşuyoruz ama o biraz değişti daha çok garip kızlar ile takılıyor takılmalık denen o kızlar ile ve konuşmadıgımız bir süre olmuştu o sıra kızlarla cinsel birliktelik yaşamış kendisinden iğreniyor son 3 4 aydır bir sevgilisi varmış ben kendisi için hala his besliyorum hayatında kim var kim yok umurumda değil yine de buraya sormak istiyorum hoşlanmayı bırakmalı mıyım? çocukla çok fazla şeyimiz örtüşüyor geçen üzüldüğünde agladığında yanında oluyorum geçen gün babasının annesini aldattığını öğrendiğini anlattı ağladı ben de aynı şeyi yaşadım destek oldum ona bi ara onun için yalnız başımayken ağladım üzülmesine üzüldüm çok seviyorum çok değer veriyorum hislerimi bitirmek zorunda mıyım?