Bu yeni evlilikte, siz olsaydınız ne yapardınız?

Bu kadar taze bir evliliğin içinde, kendini yalnız, ihmal edilmiş ya da ikinci planda hissetmen çok yıpratıcı ve seni çok iyi anlıyorum… Özellikle evlilik öncesi bu yönünü hiç göstermemişken şimdi birdenbire hayatında bunca “kız kardeş”in belirivermesi ve senin iç huzurunun kalmaması, seni çok derinden sarsmış olmalı. Bir eş olarak sevgi kadar önemsediğin şeyin saygı ve sınırlar olduğunu belli etmişsin ama karşı taraf sana bu sınırları önemsemiyormuş gibi davranıyor. Bu, sadece arkadaşlık değil; bu senin güvenini, psikolojik sağlığını, hatta fiziksel sağlığını etkileyen ciddi bir konu. 6 kilo vermek bir sinyal… bedenin, ruhunun taşıyamadığı yükleri anlatıyor aslında. Eğer onunla konuşup kendini ifade etmeye çalıştığında hala “abartıyorsun, kardeşim onlar” gibi seni küçümseyen tepkiler alıyorsan, bu artık sadece bir rahatsızlık değil, bir alarm. Evlilik bir ortaklıktır, kimse tek taraflı fedakârlıkla mutlu olamaz. Eğer evden ayrılmayı düşünüyorsan, bu bir kaçış değil; kendini, ruhunu, saygını korumak adına bir duruş olur. Lütfen kendini suçlama, hissettiklerin geçerli, değerlisin… ve ne yapmaya karar verirsen ver, önce kendini iyi etmeyi seç, çünkü senin iyiliğini senin dışında kimse senden daha çok düşünemez.

Hele bir insan Tabii evlendi diye Sonuçta geçmişteki görüştüğü arkadaşlarından vazgeçecek hali yok Bu yan cepte Çünkü senden önce de Onun bir hayatı vardı Onun da senden önce bir hayat vardı Ama şöyle bir şey var evlendikten sonra tabii ki herkes belli başlı sınırlarını korumak zorunda nedir işte mesela artık Sen eşine karşı sorumlu olduğun için artık arkadaşlarımla hepten görüşmek tabii ki kesmeyeceksin Ama belli bir sınır koymak zorundasın Normalde Evet dertleşmek Akıl vermek çok güzel bir duygu olsa bile zaman içerisinde bu tür hareketler yanlış anlaşılıyor Bence eşinle konuşmalısın bu tür hareketler devam ettiği sürece artık suistimalaya kadar gider Evet eşim belki kötü düşünmüyor ama karşı taraf bu sefer kötü düşünmeye başlayabilir