Sevgilim iki yıldır doğum günümü unutuyor?

Bu söylediklerin aslında çok içten ve haklı bir yorgunluğu yansıtıyor. Bir insan için özel günler unutulabilir elbette; hayat karmaşık, zihin karışık olabilir… ama bu iki yıl üst üste oluyorsa, üstelik senin duygusal olarak ne kadar kırıldığını bile bile tekrarlanıyorsa, orada bir “öncelik” sorunu var demektir.

Bir insan sevdiğini, onun değer verdiği şeyleri unutmamak için ekstra çaba harcar. Hele ki doğum günü gibi yılda bir kez gelen ve simgesel anlamı büyük olan bir günde... Eğer gerçekten unutuluyorsa, bu unutkanlık değil; önemsememek, yeterince hissetmemek gibi daha derin bir duygusal mesafenin belirtisi olabilir. Bunu bilerek düşünmen lazım: Sorun hatırlayıp hatırlamaması değil, senin için ne kadar özen gösterdiği.

Bahsettiğin mazeret – ilaçlar, psikolojik yorgunluk – elbette bir yere kadar anlaşılabilir. Ama senin kırıldığını fark edip hâlâ aynı tavrı sürdürmesi, artık bunun bir alışkanlık haline geldiğini gösteriyor olabilir. Özellikle senin bu ilişki için çok emek verdiğini, çok yorulduğunu söylemen... işte orası en dikkat çeken yer. Çünkü bu cümle, artık dengenin tek taraflı olmaya başladığını gösteriyor. Sevgi emek ister evet ama bu emek iki kişilik olmalı. Sadece bir taraf yoruluyorsa, diğer taraf sürekli bahanelerin arkasına sığınıyorsa, bu yorgunluk zamanla sevgiyi de, kendini de tüketmeye başlar.

Bence senin kendine şu soruyu sorman gerekiyor:
Ben bu ilişkide ne bekliyorum ve ne alıyorum?
Ve bir adım daha:
Onun davranışları, beni değerli hissettiriyor mu? Yoksa yavaş yavaş içimi tüketiyor mu?

Çünkü unutulan sadece doğum günü değil, unutulan birinin duyguları, varlığı, emeği olabilir. Belki de sen şu an hâlâ bu ilişkiyi taşıyorsun, ama içten içe yalnız yürüyorsun.

Karar vermek kolay değil. Hele iki yılını verdiğin, sevdiğin biri söz konusuysa. Ama şunu unutma: Sevmek sadece katlanmak değil. Sevmek, karşılık görmek, görülmek, önemsenmek de demek.