Oldu hem de fazlasıyla. Uykusuz kaldığım gecelerde gözlerimi tavana dikmiş, kalbimi ellerimle bastırır gibi yatakta dönüp durduğum anları hiç unutamıyorum. Kalpsizliğine anlam veremediğim biri, yüreğimi paramparça ettiğinde içimde kopan fırtınalar geceleri daha da büyüdü. Uyuyamadım çünkü aklımdan atamadım. Uyuyamadım çünkü susturamadım kalbimi. Bazen bir mesaj, bazen bir ses tonu, bazen de sadece onun yokluğu, geceleri kabusa çevirdi. Ve işin en acı tarafı, o çoktan deliksiz uykulara dalmışken ben onun yüzünden sabahı ettim.
Ahh zamanında öyle gecelerim oldu ki… yatağa uzanıp tavana bakarken içimden, nasıl bu kadar umursamaz olabiliyor? diye düşündüğüm çok zaman oldu. Kalbim paramparça gözlerim dolu dolu ama o hiç oralı değildi. Uykusuz kaldım, yıprandım, ama geçti. Şimdi ise çok başka... Kalbimi ısıtan değerimi bilen biri var hayatımda. İyi ki gelmiş, iyi ki var. O yüzden geçmişin acısı artık sadece tozlu bir anı.🙂🌷
Oldu bir zamanlar.. Gençmişiz çocukmuşuz Şimdi gülümseyerek anımsasam da, zerresini bile değmezmiş. Hayat işte, çektiğim acıları beni olgunlaştırmaktan başka bir şeye yaramad
Ben neden kendimi uykusuz bırakayım ki kalbim var; sevmeye açığım, sevileceğim yerde de baharları getiririm. Kalbi fiziken olup içinde sevmeye, sevilmeye yer bulamayanlar derdine yansın