Mutlu bir birlikteliğim var ama çok vicdan azabı çekiyorum?

Ben 21 yaşındayım. Küçüklüğümde ne ailemden ne çevrenden sevgi, saygı, şefkat görmedim. Mutsuz bir ailede doğdum, kavga gürültü bitmezdi. Çirkindim bu yüzden okul hayatım boyunca hep zorbalığa maruz kaldım. Depresyona girdim, kendi canıma kast etmeye çalıştım. Ne arkadaşım vardı, ne ailem, ne sevenim. Sonra biri elimden tuttu. Benim çukurun içinden çıkardı, güldürdü, sevindirdi, mutlu etti. Bana insan olduğumu hatırlattı. Hayatımda ilk defa mutlu oldum. O kişiyle şu an nişanlıyım.

Ablamın ise başta mutlu giden, sonra mutsuzlaşsan bir evliliği oldu. Onu davul zurnayla çıkardığımız eve mutsuz bir şekilde geri döndü. Onu görünce çok üzülüyorum, o beni hiçbir zaman takmadı, umrunda olmadım, ama benim kalbim ona soğumuyor. Onu görünce nedense vicdan azabı çekiyorum. Sanki mutlu olmamam gerekiyormuş gibi. Dün nişanlım akşamın bir vakti kapıma çiçekle gelip beni gezdirmeye çıkardı. Ablam da gördü. Tüm akşam aklım onda kaldı hiç vaktin tadını bile çıkaramadım. Keşke onu mutlu edebilsem. Çok vicdan azabı çekiyorum ne yapacağım offf neden böyle oluyor?