Karşımızdakine mi, içimizdekine mi aşık oluyoruz?

İnsanı insana çeken ilk şey güzellik olsa gerek, asil duruşu, gizemli bakışlar , etrafa saçtığı enerji ve tatlı gülücükler.. sevgi vardır, aşk vardır, ama başka taraftan da seven insan, aşık olan insanın üstünde zaten çevresinin dikkatlerini toplamayı sağlayabilen bir güzellik olur öte yandan Özdemir Asaf'tan aldığınız dizeye de katılıyorum hepimiz içimizdeki insana aşık oluyoruz. Yine Aşık Veysel de benzeri bir şekilde "güzelliğin on para etmez bu bendeki aşk olmasa" demiştir.

Ben karşımdakine değil onu içimde idealize ettiğim şekle aşıktım. Gerçekte öyle olmadığını biliyordum. Onun alçak gönüllü geçinen bir narsist olduğunu biliyorum ama yüreğimi buna ikna edemiyordum.

KS'yi kapattım defalarca onu unutmak için ama olmadı her defasında geri geldim 1 sene 2 sene sonra.

Son gelişimin sebebi onun yakınında olup yazdıklarını okuyup onu zihnimde en gerçekçi, en objektif biçimde tanımlamaktı. Gerçek yüzünü daha net görmekti.

Bir insanı en doğru şekilde tanımak ya da tanımlamak için ona ya ilgi göster ya da kızdır. Ona ilgi gösterdim ama ondan sevgi dilenmedim. Biliyordum sevmediğini/sevmeyeceğini. Çünkü bir erkekte 70 tane özelliği birarada aradığı için 28 yaşında bekar ve yalnız kaldı. 700 sene yaşasa yine yalnız kalacak. Öyle laboratuvar koşullarında üretilmiş bir erkek yok çünkü yeryüzünde.

Kendisine karşı gösterdiğim ilgiye, sevgiye saygısızlıkla karşılık vermeye başladığı an gözümdeki değeri Türk Lirası gibi peyderpey düşmeye başladı.

En son aşamada kızdırdım. Bana Fiko diye hitap ediyor. Ben de şöyle cevap verdim.

"Bana Fiko miko diye hitap etme. Sen benim arkadaşım değilsin, kankam da değilsin. Bana ucuzluk yapma sen pahalıya gelirsin.""

Bunun üzerine beni engelledi. Önemli değil canı cehenneme. Ne kadar alçak gönüllü geçinen bir narsist olduğunu anlamış oldum.

Kimse kimseyi sevmek zorunda değil ama saygısızlık yapmaya da hakkı yok. İşte o kadar...

#FİKRETDOĞAN