Ailemin yüzünden yalnız kaldım onları affedemiyorum napıyım?

29 yaşındayım ailem çok korumacı yetiştirdi , seni kaçırırlar kandırırlar erkeklerle samimi olma diye yetiştirildim hep. Zaten çekingendim hiç konuşamazdım arkadaşlarım sevgilileriyle gezerdi ben ailemle pikniğe giderdim. Yalan söyleyip atlatmazdım da.. Aile akraba dışında bi çevrem olmadı hiç. Netten konuştuğum kişiler oldu onlar da terk etti ilişkiye bile dönmeden.. en sonki kişi de hiç tecrübe yaşamadığım , öpüşmeyi bile bilmediğim için gitti. Sen bundan sonra bişsy yaşayamazsın hiç tecrübe edinmemişsin bu konuyla ilgili diye gitti. Sevilme isteği içimde ukte kaldı hep etrafımda bebek gibi sevilen kızları gördükçe ben hiç tatmadım diye gece boyu ağlıyorum. Hayatta en çok istediğim şey anne olmaktı ama belki de hayal olarak kalcak. Artık birini beklemek istemiyorum çünkü ama yaşanmamışlıkların verdiği acı da geçmiyo. Napıyım ben?