Ailemle geçinemiyorum, ne yapmam lazım?

ben ece.22 yaşındayım. Maraştan yazıyorum. çocukluğumdan beri ailemden çeşitli sorunlardan dolayı ayrı büyüdüm (darp, geçimsizlik, istenmeme). Annem ve babamda ayrı. kısacası annesizlik ve babasızlık nedir biliyorum. arkadaşlarım akrabalarımı kaybettim. evim ve tüm eşyalarım enkaz altında kaldı. 2 yıldır beraber olduğum bir sevgilim var. ara sıra sorunlar da olsa birbirini seven ve kopamayan insanlardık. onun harika bir ailesi vardı ve ben uzun zaman sonra bir aile edindiğimi hissediyordum. bu arada onların da birbirleri ile iletişimi son derece iyiydi. erkek arkadaşım askerdeydi depremde tüm ailesini kaybetti ve yıkıldı. ben de öyle. ilk andan son ana kadar onu hiç yalnız bırakmadım askerden 1 ay izin kullanarak geldi. normalde de sinir hastalığı vardı ama bu olaylardan sonra haklı olarak baya arttı bu davranışları. bir ayın sonunda tekrar askere dönmesi gerekti ve ben mecburen annem ile aynı eve girdim onu burada bekleyecektim. aynı kavgalar darplar devam etti. zaten uzun zamandır ayrı yaşayan biri olarak şimdi bu tip olaylara tahammülüm de oldukça azaldı. o benim burada beklememi istediği için kırmayıp bekleme kararı almıştım. onun için çok üzülüyorum ve elimden geldiğince kendi sorunlarımı bir yana bırakıp destek olmaya çalışıyorum ara sıra patlak versem de. öyle olduğu zamanda hemen özürümü dileyip barışmak istiyorum. ama o artık öyle değil. ailesini kaybettiği için kimseyi kaybetme korkusu kalmamış. benimle tartıştığı zaman kolay kolay geri dönme ihtiyacı ya da düzelme ihtiyacı bile hissetmiyor artık. biz iki senedir hiç bir ay bile ayrı kalmamıştık. bana sen beni ordan kurtulmak için bekliyorsun diyor ama böyle bir şey yok onu çok seviyorum. ben hayattayken eksikliklerini çektim onun ailesi hayatta değil ama bu duyguyu çok iyi bilirim onu eksik bırakmak istemiyorum. o öyle umursamaz davranınca bazen sinirime hakim olamıyorum ama kendime de çok kızıyorum acısı var üstüne gitmek istemem ama bana çok kaba davranıyor ne yapmalıyım.