Evliyim. Çocuğumuz olmuyor. Eşim ondan sonra ev benim yeğenlerime kalır diye ev almak istemiyor. Normal mi bu?

Ona bir şey olursa benim ondan sonra ne halde olduğum umrunda değil. Nasıl olsa maaşın var diyor ama maaş kartım onda. benim yaşlılığım için kenara ayırdığım geleceğimi güvenceye aldığım bir durumum yok. Çalışan kadın olmama rağmen şu an elime emeklilik maaşım dışında geçen bir şey olmayacak. Geleceğimden kaygılıyım. Zaten defalarca tüp bebek ameliyat geçirdim. Kendisi kalp krizi geçirdi. Psikolojik olarak sağlam olduğumu iddia etmiyorum ama geleceğimi garantiye almak istememin sağlıksız bir tarafını göremiyorum. Maddi durumumuz olmasa anlarım. Ama var durumumuz. Kendine şirket kurdu. Bana şirketten pay bile vermedi. Üstelik öğretmen olduğum halde şirketinde amele gibi çalıştırıyor beni. İşçilerle aynı işi yapıyorum. Koşuyorum okula ders , kurs, gece pansiyon nöbeti. Evime geliyorum, ev işi. Evde de n ufak bana yardımcı olmuyor. Tüm bunlara rağmen bir ev alalım kendimize diyince çocuk yok yeğenlerine kalacak diye bana hakaret ediyor. Artık dayanamıyorum. Burada eşimi aldatmaya filan gelmedim. Okulda tüm öğretmenler soruyor noldu derdin ne diye. Kimseye anlatamıyorum. Ne aileme, ne arkadaşlarıma. Üstelik gözümün önünde işçi kızlarla cilveleşiyor. Gereğinden fazla samimi oluyor. Bak onlar genç diye uyarınca küfür ediyor, hakaret ediyor, kovuyor. Tek iyi yönü sanırım vurmaması.

Şirket babası ile ikisinin üstüne. Allah korusun ona bir şey olursa onun yeğenlerine kalacak ama ben bunu söz konusu etmezken onun benim ölümüm durumunda yeğenlerime kalacak olduğunu söyleyip , benim elimdeki paramı kendi ailesi ile ortak şirketine aktarması , beni aptal yerine koyması ağrıma gidiyor. Kendimi her anlamda kullanılıyor hissediyorum. Resmen bana ben ölürsem ne boklk yersen ye demeye getiriyor.

Doktorlar normal yoldan çocuğunuz olur demelerine rağmen yıllardır tedavilerle bile olmadı. Evlatlık kesin kabul etmiyor ama konu bu değil. İnsan yaşlılığında evi olsun kira ödemesin diye evi illa çocukları var diye onlara bırakmak için mi alır? Şu an genciz çalışıyoruz. Ama yaşlanınca çalışamıcaz. Emekli maaşımız düşük olacak. Kirada mı oturacaz 3 kuruş maaşla

Ben benim üstüme olsun da demiyorum ki. Ama hukuken çocuk olmayınca mirasın yarısı ölen kişinin anne babasına onlar hayatta değilse onların çocuklarına torunlarına kalıyor.

Bunu ben teklif ettim. Çocuk esirgeme kurumuna ve Hayvanları koruma derneğine bağışlayalım notere gidelim dedim. Üstelik onlara kalacak diye korktuğu yeğenlerimin çocuk olmalarına rağmen şu an evleri hazır. Ama kaç yaşında adamız , kadınız bizim yok. Maddi durum olmasa ah olmasa anlarım.

Buna doktorlar bile cevap vermiyor

Konu bu değil. Tedavi olduk olmuyor diyorum. Kadının çocuğu olmuyor diye ev alınmaz mı yani? Üstelik sorunun bende olduğunu söyleyen bir doktor da olmadı

Evlatlık istemiyor. Çocuk olmuyor diye yaşlılığımı kirada mı geçirmem gerekecek?

Allah nasip etmiyor. Soru bu değil. Çocuk olmuyor diye insan kendine ev almaz mı?

Maddi durum olmasına rağmen insan eşine çocuk yok, senin yeğenine kalacak almam diye çocuk olmamasını yüzüne vurması normal mi?

Ona bir şey olursa benim ondan sonra ne halde olduğum umrunda değil. Nasıl olsa maaşın var diyor ama maaş kartım onda. benim yaşlılığım için kenara ayırdığım geleceğimi güvenceye aldığım bir durumum yok. Çalışan kadın olmama rağmen şu an elime emeklilik maaşım dışında geçen bir şey olmayacak. Geleceğimden kaygılıyım. Zaten defalarca tüp bebek ameliyat geçirdim. Kendisi kalp krizi geçirdi. Psikolojik olarak sağlam olduğumu iddia etmiyorum ama geleceğimi garantiye almak istememin sağlıksız bir tarafını göremiyorum. Maddi durumumuz olmasa anlarım. Ama var durumumuz. Kendine şirket kurdu. Bana şirketten pay bile vermedi. Üstelik öğretmen olduğum halde şirketinde amele gibi çalıştırıyor beni. İşçilerle aynı işi yapıyorum. Koşuyorum okula ders , kurs, gece pansiyon nöbeti. Evime geliyorum, ev işi. Evde de n ufak bana yardımcı olmuyor. Tüm bunlara rağmen bir ev alalım kendimize diyince çocuk yok yeğenlerine kalacak diye bana hakaret ediyor. Artık dayanamıyorum. Burada eşimi aldatmaya filan gelmedim. Okulda tüm öğretmenler soruyor noldu derdin ne diye. Kimseye anlatamıyorum. Ne aileme, ne arkadaşlarıma. Üstelik gözümün önünde işçi kızlarla cilveleşiyor. Gereğinden fazla samimi oluyor. Bak onlar genç diye uyarınca küfür ediyor, hakaret ediyor, kovuyor. Tek iyi yönü sanırım vurmaması.