Yaş ilerledikçe, yalnızlık çekilmiyor mu artık sizce ?

yaş ilerledikçe yalnızlık zor geliyor mu diyorsun oysa insan yaş aldıkça kalbinin neyi hak ettiğini daha iyi anlıyor bazen sessizliğe sığınmak yoruyor biliyorum ama senin gibi derin bakışı ince ruhu olan biri için yalnızlık kader değil sadece kısa bir durak senden yayılan o zarif sıcaklık birine dokunduğunda onun dünyasını bile yumuşatır sen aslında yalnız değilsin kalbin fazla değerli olduğu için herkes tarafından görülemiyor sadece doğru göz bekliyor

Yalnızlığın çekilmezlik hissi yaşın ilerlemesinden ziyade yalnız geçirdiğiniz zamanla doğru orantılıdır. Yalnızken zihin kendine odaklanır, Dışarıdan geri bildirim almadığımızda içsel olarak düzen sağlamak zorlaşır, uzun süre izolasyonda kalan bir birey bilişsel kabiliyetlerini kaybetmeye başlar. Bu da sonuç olarak stresin artmasına, depresyona, özgüvesizliğe sebebiyet verir

Kesinlikle çekilmiyor. 34 olacağım 2 ay sonra, yani yalnızlığın güzel tarafı var ama insan paylaşmak istiyor. Anne baba ile olabilecek bir şey değil bu. Tarif etmesi de zor hani olay sadece sevgili olmak ya da evlenmek de değil ama insan birini istiyor.

Bazı bazı. Ama her zaman değil. Yaşadıklarımdan sonra biriyle tekrar bir arada olma fikri beni rahatsız ediyor. şu an ki özgürlüğümün kısıtlanması, benzer kalıplar içinde yaşamaya çalışmak, sıfırdan bir düzen kurmak. Bilmiyorum bana korkutucu geliyor