Ondan hiç ayrılamayacağınızı sanan ve size alışan bir köpeği hiç sebepsizce aniden bırakmanın hazzını hiç yaşadınız mı?

Ben bunu çok deneyimledim. Uzun yıllarımı geçirdiğim ve onu asla bırakamayacağımdan iyice kendisini emin ettiğim rıntıntın (ler) e bir sabrettim ; iki sabrettim sevgi dolu bakışlarımı ve en tatlı gülücüklerimi fırlattım her seferinde🙃 En hadsiz davranışlarına bile güya aşkımdan!! fazlaca bir şey demedim. Herkese belki yapılabilir olan ama bana asla yapılamayacak hal hareket ve tavırlarını ve şımarıklıklarını ; sahne performansı izler gibi gülümseyerek ve bazen de alkışlayarak izledim. Onunla en en tepelere çıkarak sandı ki ( diğerleri de hep öyle sanmıştı) çok aşığım ve asla vazgeçemem.. sözlerimle de destekledim “ çok seviyorum seni sonsuza kadar seni seveceğim asla vazgeçmem bla bla😂” Onu (onları) kendilerinden vazgeçemeyeceğime emin ettim ki iyice şımarsın ve her türlü hadsizliği rahat rahat edebilsin azsın diye. Çok da azamadılar sertliğimden korkup ama şımardılar tabi. Emin de oldular aşkımdan ve vazgeçilmezliklerinden.

Fakat bu aşama aşama sabrımın sonunda en normal olabilecek ilk ters cevaplarında hiçbir açıklama yapılmadan bırakıldılar. Şöyle bir bırakılma hem de; kişi tamamen aniden yok oluyor. Sanki hiç varolmamış gibi kayboluyor. Tabiki çok istese bulur ama bunun yapıldığını görünce ilk etaptaki hareketler çeşitli bünyelerde çeşitli tepkiler şeklinde zuhur ediyor.

Açıkçası hiçbiri umrumda olmuyor.

Kendini öldürene kadar uğraşmış insanlar, yok edilmeyi hak eder çünkü.

Sizin yok edişleriniz nasıl?