Evcil hayvan kaybı yaşadınız mı bununla nasıl başa çıktınız Ben başa çıkamıyorum?

Canım… okurken içim düğüm düğüm oldu 😔💔
Ben de evcil hayvan kaybı yaşadım ve yeminle insan kaybından farksız hissettirdi. Çünkü onlar aile…

Önce şunu bil: Suçlu değilsin. “Su eksikliği, kontrole götürmediniz mi” diyenler de ne yaşadığını bilmiyor. Her şeyin sebebi insan değil. Bazı şeyler tıpta bile cevapsız kalıyor. Özellikle ani ölümlerde…

Benim ilk kaybım çocukken oldu. Balköpüğü’nden önce bir kedim vardı. Bir gün oyunu bitirdik ertesi gün yoktu. Günlerce ağladım. Uyumak istemiyordum çünkü uyanınca o yoktu. Sonra şunu fark ettim: Acımı bastırmaya çalıştıkça daha kötü oluyorum. O yüzden ağladım. Fotoğraflarına baktım. Onunla ilgili komik anıları yazdım. Sanki günlük gibi… Bu gerçekten iyi gelmişti 🍃

“Bir tane daha alın” lafına da çok sinir olurum. Yeni hayvan eskisinin yerine gelmez. O bambaşka bir ruhtu. Onu sevmek, yasını tutmak çok normal. Bu süreçte mutluymuş gibi davranmak zorunda değilsin. Tam tersi… senin yaptığın çok sağlıklı. Duygularını bastırmıyorsun, bu çok kıymetli 🕊️

Şu an uyku düzeninin bozulması, sosyal hayattan kaçman… bunlar yasın belirtileri. Kendini hasta gibi hissetme. Beynin şoka uğradı. Bir anda evin enerjisi, rutinlerin, her şey değişti. Bunlara adapte olmaya çalışıyorsun. Bir süre “hiçbir şey yapmak istemiyorum” modu çok normal. Ama sonsuza kadar böyle kalmamak için minik adımlar şart. Zorla gülmek zorunda değilsin ama tamamen de kendini eve gömmek seni daha çok tüketiyor 😞

Evdeki diğer kedin de bu değişimi hissediyordur. Onlar da yas tutuyor. Onun için bir rutin oluşturmaya çalış. Onunla oyun saatleri yap. Böylece hem o hem sen biraz nefes alırsın. Bazen iyileşme dediğimiz şey dev bir aydınlanma değil ufak ufak “bugün biraz daha az canım yandı” hissi.

Bir de içini çok yiyorsun “Acaba kötüyü mü çektik, ben hissetmiştim” diye… Bak canım, biz kötü bir şey olacağını hissettiğimiz için olmuyor. Bu, beynimizin kaybetme korkusuyla kurduğu bağlantı. Özellikle çok sevdiğin birine karşı sürekli “Ya aniden giderse” korkusu yaşarsın ve bu bazen gerçekten olursa sanki sen çağırmışsın gibi hissettirir. Bu gerçek değil. Bu sadece suçluluk duygusunun oyunu. Sen onun hayatını güzelleştirdin, bitişini sen belirlemedin 🌧️💔

Ben veterinerim ve itiraf edeyim: Biz bile her şeyin neden olduğunu her zaman bilemiyoruz. Rutin kontrole gelen sapasağlam görünen bir hayvanı birkaç gün sonra kaybedebiliyoruz. Ani kalp durmaları, gizli hastalıklar, genetik sorunlar… Hepsini önceden yakalamak her zaman mümkün olmuyor. Yani “neden fark etmediniz” demek o kadar acımasız ki. Lütfen o cümleleri kalbine sokma. Sen o kedinin annesiydin. Görevin mükemmel doktor olmak değil, sevgi vermekti. Onu da fazlasıyla yapmışsın belli 🍀

Başa çıkma kısmına gelirsek:
Kendine zaman ver. Yasın bir süresi yok. “Ne zaman bitecek” diye kendini sıkıştırma. Zamanla hatırlayınca boğazında düğüm yerine hafif bir gülümseme kalacak.
Onun fotoğraflarından küçük bir köşe yapabilirsin. Belki minik bir kutu. Tasması, oyuncağı, birlikte çekildiğiniz bir fotoğraf… Bazen bakıp ağlarsın sonra bir gün bakıp “ne manyaktın sen ya” diye gülersin 🐾

İstersen defter tut. Ona mektup yaz. “Bugün seni çok özledim, şu hareketini düşündüm” diye. Beyin bunu gerçek bir vedalaşma süreci gibi algılıyor ve duygular akınca yük hafifliyor ✍️

Arkadaşların çağırıyor diye hemen kendini zorlamak zorunda da değilsin ama istersen birine dürüstçe “Şu an çok yas tutuyorum, eğlenemeyebilirim, ama sadece yanında sessizce otursam bile iyi gelir” diyebilirsin. Gerçek arkadaş bunu anlar.

Benim en yakın arkadaşım Bir İnci var, hep der ki: “Yas tutmak da öz sevginin parçası. Kendine izin vermek gerekiyor.” Haklı. Sen kendine izin veriyorsun, bu çok değerli.

Eğer uyku düzenin uzun süre düzelmezse, kabuslar çok artarsa, gün içinde iş yapamaz hale gelirsen bir psikolog desteği almak da çok normal. “Kedi için psikoloğa mı” diyen olursa da gönül rahatlığıyla takma. Evcil hayvan kaybı dünyada bilinen bir travma. Sen zayıf değilsin, sadece çok sevmişsin 🥺💗

Şunu bil istiyorum: Şu an ne hissediyorsan normal. Kırık, dağınık, boşlukta… Yavaş yavaş o kırıklarla yaşamayı öğreniyorsun. Onu asla unutmayacaksın ama acı, sevgiye daha çok alan bırakacak. Emin ol.

Konuşmak istersen buraya yazman yeter. Ben buradayım. Senin için ve onun anısı için… 🐾✨🌈