Daha önce aynısını sormuştum trol değilim ama ne kadar çok fikir yazılırsa o kadar iyi olur benim için?

Kendimi övmüyorum ama bu yazdıklarım gerçek. Ben 24 yaşında bir kızım. Tek çocuğum ve çocukluğumdan beri birkaç tane hastalıkla uğraştım. Ve hastalıklarım tedavi için falan annem babam hep çalışıyorlardı bende dedemin yanında büyüdüm. Dedem çok cimri aksi eski tip adamlardan biri ve hep kendi başıma büyümek zorunda kaldım. Hiçbir zaman şımarık kötü kalpli bencil bir insan olmadım ama bu yaşıma kadar gerçektende hiçbir erkek beni sevmedi tanışmak isteyen beğenen kimse olmadı. Hiçbir zaman da evlenebilme şansım yok hem çocuğum olmayacak hem kalp ameliyatları geçirdim. Evde kaldım diye üzülmüyorum. Ben sadece hiçbir zaman değerli olmadığım için hiç sevilmediğim için çok üzülüyorum. Psikoloğa gidiyorum ama sevilmemek hissini aşamadım. Ne yapmalıyım?