Kafayi yicem yardım edin benim suçum mu?

4 senelik bir ilişkim vardı. Birbirimize çok bağlıydık onun ailesi oldum o benim ailem oldu. En önemli detaydan en önemsiz detaya dek birbirimizle paylaştık. En yakın dostuyduk birbirimizin. 1 sene önce 2 hafta boyunca bi kızla konuştuğunu ögrenmiştim romantik bir şeyler olmamış ama 2 kez kafede buluşmuşlar falan sonra çok pişman oldu hastalandı üzüntüsünden ve ben çok sevdiğim için şans verdim. Çok emek vermiştim çünkü ilişkiye çok fazla emek ve değer. Psikolojik travmatik durumları vardi ben onu bu duygulardan kurtartım ve gelecek idealleri oluşturmasına yardım ettim. Şimdi ise tabiki ben o olaydan sonra tam güvenemedim anskiyete de var bende. Kafamda sürekli kuruyodum falan tartışmalar başladı artık ben öfkemi daha zor kontrol eder biri oldum, daha hırçın. 6 ay böyle geçti birbirimizi çok seviyoduk yinede. Ama en son kavga ettik ( hiç zaman ayırmıyordu bana son zamanlarda hastalandı yazamadı sonra ise işle yerinde çok mesgul olur oldu, eve geldi gene bahaneler telefonda değil yazışarak bile adam akıllı konuşamadık ve ben de patladım) ve ara vermek istedi ( ara verirken çok sevdiğini hala söylüyodu sonra 4 5 gün konuşmadık doğru dürüst) ve ayrıldi benden. Artık yapamıyormuş bu gerçeklik değilmiş. Anksiyetemden dolayı dedim elimde değil halledebiliriz psikologtan destek alırım dedim ben ona bir şans verdim zamanında o acıya katlandım ama o ilişkiye artik katlanamıyo diye beni bıraktı. Benim suçum diye kendimi bitiriyorum nefes alamıyorum bunu düşündükçe. Ikimizin de bu süreçte hataları oldu. Ben dedim olgunlukla hataları görüyorum böyle olmayacak artık bir şans ver ve gör dedim ama onun için artık bitmiş... onu kaybetmekten korktuğum için hepsini yaptım farkedemedim o da biliyo bu yüzden yaptığımı. Ben onun her şeyine katlandım ama o senin tepkilerin yüzünden bitti dedi.