İnsanın duygu halleri buna sebep olsa da, bazen sevgi denen şeyin aslında bir saftadan ibaret olduğunu hissederiz. Birine kırılınca herkes kıracakmış gibi..
Her defasında, hep aynı şekilde canım acıdığı için tövbe ettirme derecesine geldim. Çünkü her seferinde bir hayal kırıklığı, güven sarsılması, boşa inanmışlığım... Anlamakta güçlük çekiyorum bazen. Neden insanlar bu kadar kötü. O yüzden çoğu şeyden soyutladım kendimi artık. Çünkü tekrar aynı şeyleri yaşamak istemiyorum.
Ben tövbe etmedim etmem de. Bir kişi yüzünden hayatım boyunca neden sevmekten korkayım? Karşılıklı sevgiyi, saygıyı yakalamak çok zor oluyor. İçinde bulunduğumuz şu zaman da insanlar aşkı ve sevgiyi o kadar yerlere indirdi ki.. her şey çok çabuk tükeniyor. İnsanlar anlık zevk uğruna kolayca aşığım seviyorum diye büyük büyük laflar ediyor. Aşkın bir parçası olan cinselliğin adını da aşk koymuşlar şehvet açlığını giderenin aşkı da bitmiş oluyor dolayısıyla. Uykudan uyanınca rüya da bitmiş oluyor haliyle. Benim için gerçek aşkı, sevgiyi, o heyecanı yakalamak çok zor. Hani 40 yılda bir olur derler ya gerçekten öyle. Bu sebeple "sevmek" kelimesinin ağırlığının farkındayım. Demek o ki; Beni aşka da sevgiye de kimse tövbe ettiremez. Zaten zor elde ettiğim birşeyi değmeyecek birine kızıp hayatımdan uzak tutamam. Kapım sonuna kadar açık...
Sevmeye tövbeli değilim fakat artık daha temkinliyim diyelim. Geçmişte güvenimin kırılması ve yalanlar beni daha da temkinli hale getirdi. İnsan neden yalan söyler ki er geç ortaya çıkacağını bile bile... Her neyse, insanız sonuçta gönlümüzü tamamen kapatamayız istesek de, doğanın kuralı gibi bir şey sevmek/sevilmek bana göre.