Sevgilimin olmasını çok istedim ama hiç olmadı gençliğim hep yalnız geçtiği için ne kaybettim?

Evet haklısın ama bu yaşıma kadar çok istedim düzelmek değişmek olmadı gençliğimi hiç yaşayamadım her şey içimde kaldı artık heves istek beklenti umut azaldı bende korkularım arttı içime kapanıklığım arttı kapandıkça daha da kapandım hayattan istediğimi alamadım güçsüz zayıf bir insanım hayata tutunamadım hentai hep kaçırdım ve kendimi hayata geç kalmış hissediyorum 5 10 15 sene önce de aynı şeyleri düşünüyordum seneler geçti hâlâ aynı hatta daha da kötüye gitti durum 30 dan sonra ben gerçekten iyice bezdim hayattan hep üzgünüm mutsuzum zaten çöktüm iyice gençliğimi erken kaybettim kendimi toparlanabileceğimi düşünmüyorum

Haklısın da ben zaten çok içime kapanık çekingen utangaç biriyim böyle bir kişilik yapım olduğu için de şanssızım bu yüzden kapanık pasif asosyal kaldım kendimi hep kapattım gereken adımları atamadım atamıyorum yani bundan 5 10 15 sene önce daha kolaydı her şey ama o zamanlar bile değişemedim adım atamadım açılamadım aslında denedim ama başaramadım yaş ilerledikçe daha da zorlaştı bilmiyorum sonuç olarak hayattan bezdim evet hâlâ umudum çok az var ama heves istek kalmadı dediğim gibi ben çok kapanık kaldım zamanında açılmam lazımdı

Benden başka bu kadar kapanık pasif asosyal olan başka kimse yoktur ya herkes genç yaşta kendini aşıyor ben aşamadım herkes genç yaşta ya çalışıyor ya geçiyor eğleniyor ya sosyal hayatı var ya sevgilisi var yani bende hiçbiri yok gençliğim hep evde geçti evden dışarı bile çıkamadım senelerdir eve kapalı yaşıyorum dışardan güneşten doğadan temiz havadan bile mahrum kaldım sağlığım bozulmaya başladı artık hayattan bezdim en güzel yaşlarım boşa geçti gitti bu yaştan sonra herşeye geç kalmış hissediyorum ben herkes gibi güçlü cesur değilim olamadım ben anca hayal kurarak yaşarım aslında çocukluğumda biliyordum ben hayata uyum sağlayamayacağımı çünkü belliydi

Ben sadece sevgilim olmadığı için değil her konuda geri eksil kaldım tamam sevgilim olmadı olmayacak da onu geçtim ama işim yok gelirim yok sosyal hayatım yok arkadaşım çevrem yok ailem olmasa hayatta bile kalamam hayata dair güzel şeyler yaşayamadım hiç gezemedim eğlenemedim gençliğim evde geçti gitti ben bu duruma hep üzüldüm hâlâ üzülüyorum seneler geçti hâlâ aynı durumdayım her sene her mevsim her gün aynı hayatı yaşıyorum yaşadığımı unuttum artık ben evden dışarı çıkamıyorum o en kötüsü çünkü sağlığımı olumsuz etkiledi kalbim ağrıyor eklemlerim ağrıyor cildim soldu saçlarım dökülüyor erken yaşlandım