Sizce bu gerçek sevgi miydi? Sizce ben gerçekten sevildim mi?

8 ay önce biriyle tanıştım, yaşı benden küçüktü ama benden kat kat olgun ve güçlü bir insandı. Geçmişte benzer acılar çekmiştik (ailevi olarak) ve kısa zamanda birbirimizin ailesi olduk. Bazen kendi ailemden daha yakın hissettim ona, o kendi ailesinden daha çok önemsedi beni, daha çok benim yanımda oldu.

İlk 2-3 ay her şey hayal gibiydi ama sonra ben çok büyük bir depresyona girdim. O ne olursa hep yanımdaydı, beni bir kere bile kırmadı ama ben onu her defasında çok üzdüm, kırdım. Ne olursa ondan çıkardım acısını. Bir yandan ona çok bağlıydım çünkü bana çok iyi geliyordu, onsuz uyuyamıyordum bile ama onu üzmeme de engel olamıyordum. İlişki bitmeden 1 hafta önce psikoloğa başladım.

Ama o iyileşmemi bekleyemeden son hatamda benden ayrıldı (1 ay önce) Onu aradım, günlerce yalvardım dil döktüm. Bana hala her konuda yardımcı oluyordu ama eskisi gibi sevgilim olmayı asla kabul etmedi. Aynı şeylerin yaşanmasından çok korkuyorum.” dedi hep. Düzeleceğime, hatta düzeldiğime hiç inanmadı ama bende değişim olduğunu kendisi de söylemişti halbuki.

En son birkaç gün önce gece yarısı, onu son defa aradım ve böyle devam edemeyeceğimi, canımın çok yandığını söyledim. Bu telefon kapandığında bir daha asla açılmayacak, böyle olmasın, mutluluğumuza bir şans daha verelim dedim. O da ağladı, üzüldü ama kesinlikle kabul etmedi. Sende duygu durum bozukluğu var dedi. Halbuki ben psikoloğa devam edip bunu da düzeltebilirdim.

Nasıl bu kadar kararlı ve katıydı? Onsuzluk benim için çok zorken o neden beni elinin tersiyle itti? Seven insan inanmak istemez miydi? Son şansı zaten kendi vermez miydi?
Canım çok yanıyor... Seven insan onu hastalığıyla bırakmak yerine sonuna kadar yanında kalmaz mıydı?