Ölümüne demekten ziyade ben yaşatarak seven bir insanım. Sevdiğimi dünyamın en güzel kadını olarak sever onu da dünyanın tek güzel kadını gibi hissetmesini sağlarım. Sevgimden de kolay kolay vazgeçmem , çabalarım ve her zaman sevgi varsa umut var sözüne inanırım. Her zaman şımartırım ve her yerde yüceltirim. Sevince bambaşka bir insan olurum.
Eskiden tüm kalbimle varlığına inanırdım ama şimdi bakıyorum da kimsede ölümüne sevecek bir yürek görmüyorum şimdiki yüreklerde sevgi saygı merhamet gibi şeyler çok nadir bulunur oldu... merhametin olmadığı yürekte ölümsüz aşk ne arar ha belki istisnalar vardır bunlar kaideyi bozmaz ama varsada bize denk gelmedi... .
"ölümüne sevgi" zaten hiç var olmamış bir sevgi türü olsa gerek, en kuvvetli saydığımız aile bağları bile günümüzde küçük catirdamalarla yerle bir olurken, hayatımıza sonradan dahil olmuş bambaşka bir karakterden böyle bir beklentiye girmek epeyce iddialı olur..