32 yaşındaki bekar bir erkeğin kendini yalnız hissetmesi normal mi?

Çocukluğumdan belli utangaç çekingen içime kapanık asosyal sessiz özgüvensiz biriyim bu yaşıma kadar böyle yaşadım hiç değişemedim açılamadım çok kapanık kaldım iş hayatım aşk hayatım sosyal hayatım olmadan yaşlanıyorum evden dışarı bile çıkamıyorum senelerdir eve kapalı yaşıyorum artık dayanacak halim kalmadı bunalımın dibindeyim nefes alamıyorum iyice tükendim

32 yaşına kadar istesemde değişemedim düzelemedim çocukkende aynıydım kapanık pasif sessiz çekingen asosyaldim ergenliğimde de aynıydım hiç açılamadım gençliğimde aynı geçti çocukluk ve ergenlikte aşmam gereken şeyleri aşamadım ve gençliğimi de olumsuz etkiledi kişiliğim o dönemlerde gelişmedi oluşmadı hep eksik yetersiz zayıf güçsüz kaldım ve 10 13 15 18 20 25 30 lu yaşlarım hep kapanık geçti sosyal olamıyorum hep yalnız kendi halimde yaşadım ergenliğim zaten kapabik geçti ama gençliğim tamamen kapanık geçti senelerdir eve kapalı yaşıyorum hiç dışarı çıkamıyorum dışardan korkuyorum sosyalfobi agorafobi çekingenlik özgüvensizlik hepsi var hayatımı yaşayamadım hep kendimi eve kapattım hâlâ aynıyım hatta daha da kapandım gençliğimi hiç yaşayamadım psikolojim bozuldu hayata geç kaldım bu hayatta beni kimse anlamadı anlayamacak da maalesef sana basit gelebilir durumum ama bana gelmiyor ben senelerdir çırpınıyorum ve çırpındıkça daha da dibe batıyorum

Kim ben mi yakışıklıyım bu yaşıma kadar hiç sevgilim bile olmadı hiç sevilmedim zayıf cılız bir şeyim bu yaşıma kadar hiç bakan beğenen hoşlanan seven kız olmadı bu yaştan sonra da olmaz zaten evde kaldım ben bekar kaldım maalesef benim ki hastalık değil benim kişilik yapım böyle çocukluğumdan belli böyleyim hep utangaç çekingen içime kapanık asosyal sessiz özgüvensiz yaşadım yani bu halimden hiç kurtulamadım hep kapanık kaldım bende senelerdir istiyorum açılamam değişmek sosyal olmak dışarı çıkmak çalışmak gezmek ama olmuyor yapamadım yapamıyorum zaten işe almıyorlar beni bir sürü işe başvurdum almadılar 10 15 18 20 yaşlarında da böyle yalnızdım hep kapanıktım istesemde açılamadım 20 lı yaşlarımda istemeyerek kapanık geçti 32 oldum hâlâ aynıyım daha da kapandım kimse anlamıyor beni psikolog beni düzeltemez bu farklı bir şey çocuklukta ve ergenlikte yeterince gelişim oluşum sağlayamadım bu bir eksiklik

Sadece insanlardan utanmak çekinmek değil sorunum ben dışardan korkuyorum dışarı çıkamıyorum kendime hiçbir yönden özgüvenim yok kendimi her konuda yetersiz hissediyorum sosyal hayata uyum sağlayamıyorum insanlarla konuşamıyorum insan içine çıkamıyorum okula askere falan gittim ama hep aynıydım gençliğim zaten hep evde geçti dışarı çıkmayı bende istedim ama çıkamadım çıkamıyorum ömrüm eve kapalı geçti hiç arkadaşım olmadı hep yalnızım 10 15 sene önce umudum vardı işim olsa sosyal hayatım olsa sevgilim olsa falan diye hayal ediyorum umudum vardı ama artık umudum kalmadı artık bana imkansız gelmeye başladı herşey evde çürüyorum resmen hayatı yaşayamadım sadece evin penceresinden dışarıyı izleyerek yaşıyorum hayatı doktorun yapabileceği bir şey yok çocukken ergenlikte falan destek alsaydım belki düzelirdim artık çok zor ben kapanık kaldım çocukluğumu ergenliğimi hatırlıyorum da o zamanda aynıydım ya 32 yaşındayım hâlâ aynıyım istesemde açılamadım artık psikolojim de iyice bozuldu doktor hangi biriyle uğraşsın benim imkanım yok zaten sigortam bile yok doktora gitmek için

Hayır sadece çekingenlik utangaçlık değil gerçekten dışardan korkuyorum agorafobi sosyalfobi çekingenlik özgüvensizlik hepsi var bende ve çocukluktan gelen bir içe kapanıklık var aşamıyorum doktor bile beni açamaz çocukken ergenlikte destek alsaydım belki açılırdım çünkü psikososyal gelişim evrelerinde çocukluk ve ergenlik en önemli dönemler bu dönemlerdeki gelişimimi sağlıklı tamamlayamadım ve eksik yetersiz kaldım bunun telafisi yok bu yaşıma kadar açılsaydım açılırdım zaten yaşıtlarımla kıyasla beni bakalım halime bak çocuk gibiyim aynı yaşım 32 ama hayatım 0 dan ibaret yaşamayı beceremiyorum olmuyor maalesef evde çürüyorum resmen

Herkese basit geliyor gerçekten bana basit gelmiyor ben dışarı çıkamıyorum olmuyor 10 15 sene önce de evcildim evden çıkmıyordum yani seneler geçti hâlâ aynıyım evden dışarı çıkamıyorum korkuyorum niye kimse anlamıyor ya beni ailemle de hiçbir yere gidemiyorum kendim de gezemiyorum biryerlere gidemiyorum çok kapanık kaldım off 🥺

Hayır öyle değil işte gerçekten çıkamıyorum dışarı zaten 8 9 senedir falan binada yaşıyoruz hiç çıkamıyorum önceden bahçeli gecekondu evimiz vardı az çok bahçeye falan çıkıyordum ama apartmanda daha da kapandım aşağıya hiç inmiyorum hep evdeyim balkona bile zor çıkıyorum utanıyorum çekiniyorum dışarıya korkum daha da arttı gençliğim hep evde geçti çok kapanık kaldım dışarı çıkamıyorum hiç senelerdir dışarıya güneşe temiz havaya hasret yaşıyorum

Doktorluk bir şey yok hasta değilim ki ben kişilik yapım böyle benim herkesin kişilik yapısı farklı benimkide böyle yani çocukluktan böyle oluşmuş herşey yani bu yaştan sonra değişmez ki temelim böyle atılmış benim ailem ne yapsın ailemde üzülüp duruyor benim gibi

Tamam da fobilere neden olan zaten kişiliğim yani kişilik yapim böyle olduğu için sonradan oluştu korkularım kişilik bozukluğu ötesi bir durum benimki ama hastalık değil çocukluk ve ergenlikte yetersiz geliştim oluştum sorun orada ve bunun telafisi yok ağaç yaşken eğilir herşeyin zamanı var benim zamanım geçti artık bu yaştan sonra düzeleceğimi sanmıyorum çaresizce çırpınırken dibe batıyorum olan bu yani

Beni anlamıyorsun gerçekten anlamıyor kimse beni ben burada yazıyorum anlatıyorum senelerdir evet ama kimse beni anlamıyor maalesef içimi döküyorum burada sadece çaresiz olduğum için burada kendimi anlatıyorum ama geçmiyor değişmiyor düzelmiyor hep aynıyım ben bu halimin düzeleceğini sanmıyorum kapanık olan benim ve açılacağımı düşünemiyorum bana imkansız geliyor artık

Kimse anlamıyor beni herkes yargılıyor dışlıyor

Yardım alınca ne olacak ki yalnızlığa mahkumum ben

Bu depresyon geçmez çocukluktan bu yaşıma kadar depresyondan bunalımdan hiç çıkamadım

Çocukluğumdan belliydi zaten benim bu durumda olacağım

Bende böyle olmayı istemezdim

Dediğim gibi çocuklukta ve ergenlikte aşmam lazımdı bu sorunu o yaşlarda açılamadım maalesef herkes o yaşlarda açılıyor ergenlikte herkes neler yaşıyor ben hiçbir şey yaşayamadım bu yüzden eksik yetersiz zayıf güçsüz kaldım bu telafisi olmayan bir eksiklik ve tüm hayatımı olumsuz etkileyecek

Evet yaş geçtikçe yalnızlık daha da ağırlaşıyor

Ben yalnızlığa alışamıyorum ya yaşlandıkça yalnızlık hissi daha da artıyor

Psikoloğa gitmek için imkanım yok hiç olmadı zaten ayrıca bu yaştan sonra psikolog ne yapacaksa sanki

Çocukluğumdan belli utangaç çekingen içime kapanık asosyal sessiz özgüvensiz biriyim bu yaşıma kadar hiç açılamadım kendimi aşamadım değişemedim hep kapanık pasif asosyal yaşadım ergenliğim gençliğim de hep böyle geçti çocukken ergenken falan hep dışlandım aşağılandım zorbalığa da uğradım fiziksel şiddete de uğradım yaşıtlarımdan yani dalga geçen alay eden de çok oldu hep dışlanarak yaşadım hep ergenlikten sonra tamamen kapanık hale geldim gençliğim hep eve kapalı asosyal işsiz yalnız mutsuz geçti 15 18 20 25 30 yaşlarım hep böyle geçti 32 yaşındayım hâlâ aynıyım zamanla daha da kapanık hale geldim evden dışarı çıkamıyorum korkuyorum insanlardan çekiniyorum utanıyorum sosyal olamıyorum gençliğim hep yalnız mutsuz geçti artık dayanamıyorum zamanla daha da kötü hale geldim nefes alamıyorum biktim tükendim artık hayatı hep kaçırdım herşeyden mahrum kaldım

İntihar etmedim ama zor dayandım ve artık gücüm kalmadı tükendim nefes alamıyorum iyice bunaldım gençliğim hep geçti hiçbir şey yaşayamadım hayatım yok ortada ailemle yaşıyorum ailem olmasa ben ne yapacam bilmiyorum hayata tutunamıyorum çünkü ailemde isterdi çalışmamı evlenmemi ama işsiz bekar asosyal kaldım evde yapacak bir şey yok hayatı senelerdir pencereden dışarıya bakarak insanlara imrenerek yaşıyorum hep mutsuzum yalnızım