Hayatında hiç sevgilisi olmamış hiç sevilmemiş bir erkeğin kendini yalnız hissetmesi normal mi?

Bu yaşıma kadar 1 kızla bile tanışamadım çıkamadım buluşamadım

Bende korkuyorum ve ben çok utangaç çekingen içime kapanık asosyal özgüvensiz biriyim bu yaşıma kadar böyle yaşadım kapanık kaldım hiçbir kızla arkadaş bile olamadım ama gençliğim hep yalnız geçti ve yaşlandıkça yalnızlık hissi daha da artıyor

32 yaşındayım çocukluğumdan belli böyleyim ben genel olarak çekingen utangaç içime kapanık sessiz biriyim zaten hiç açılamadım maalesef okulda mahallede hiç kızlarla konuşmadım arkadaş olmadım hatta hiç kız tanımadım beni de hiç tanıyan kız olmadı ve kızlardan daha fazla utanıyorum çekiniyorum ben hayatta bir kızla buluşamam tanışamam konuşamam yanında duramam yani bunu yapabileceğimi sanmıyorum çok isterdim ama maalesef imkansız

Burada herkes anonim kimse birbirini tanımıyor görmüyor ben burada kendimi yazarak ifade edebiliyorum ama gerçek hayatta hiçbir şekilde kızlarla konuşamam sohbet edemem yapamam yani bu yaşıma kadar hiç yapamadım çocukluğumdan belli kapanık yaşıyorum hiç açılamadım kendimi aşamadım hep çekingen utangaç içime kapanık asosyal özgüvensiz yaşadım insanlarla konuşamıyorum kaynaşamıyorum hiç arkadaşım bile yok gençliğim hep yalnız geçti eve kapalı geçti topluma uyumsuzum kişilik yapım böyle

Ben bu yaştan sonra düzeleceğimi sanmıyorum 32 yaşındayım ama hayatım 0 dan ibaret bu yaşıma kadar hiçbir şey yaşayamadım çocukluğumdan ergenliğim gençliğim hep kapanık pasif asosyal geçti hep zayıf güçsüz kaldım ilkokulda ortaokulda lisede kimseyle konuşmadım sıramdan kalmadım herkes bana lakap takıyordu şimdi söylemek istemiyorum ama koca okulda tek ben böyleydim hep dışlandım ezik görüldüm dalga geçen alay eden aşağılayan çok oldu ben yaşamayı beceremedim hayata uyum sağlayamadım hep kapanık yaşadım gençliğimde tamamen evde geçti zaten hiç açılamadım askere gittim yine kapanık kaldım açılamadım 10 sene oldu geleli hep evdeyim hiç dışarı çıkmıyorum senelerdir hayattan kopuk yaşıyorum gençliğimi de hiç yaşayamadım hayata geç kaldım hayatı kaçırdım artık umudum kalmadım beklentim yok kendimi yaşlanmış bitmiş hissediyorum

Senelerdir boşluktayım gençliğim hep mutsuz geçti hep bunalımda depresyonda yaşadım hiç yaşadığımı hissedemedim hayatı evden izledim yıllar geçti ama hiç yaşanmış bir hayatım olmadı psikoloğa gitmek imkanım durumum da olmadı aslında hep bekledim umudum vardır düzelirim sanmıştım ama olmadı 20 li yaşlarımda böyel geçti şimdi 30 lu yaşlarım böyle geçiyor ve benim beklentim kalmadı çöktüm tükendim senelerdir eve kapalı dışarı çıkmadan güneş görmeden temiz hava almadan yürüyüş yapmadan insan görmeden konuşmadan gezmeden eğlenmeden çalışmadan yaşıyorum ve stresten sıkıntıdan hasta olmaya başladım saçlarım bembeyaz oldu derilerim dökülüyor ağrılarım çoğaldı evde çürüdüm resmen ama maalesef bu değişmeyecek eve kapalı yaşamaya mahkum kaldım

Ben yürüyüşe çıkamıyorum gençliğim evde geçti senelerdir eve kapalı güneşten temiz havadan kopuk yaşıyorum dışarıyı unuttum gerçi çocukken az çok çıkıyordum okul falan derken ama gençliğim tamamen evde geçti çıkamıyorum maalesef bu arada sen sanki bunu bilerek isteyerek yapıyormuşum gibi davranıyorsun bu halimden memnun değilim çocukluğumdan belli bu durumdan rahatsızım bu yaşıma kadar istesemde değişemedim artık heves istek kalmadı çünkü hayatı kaçırdım gençliğimi yaşayamadım hayata geç kaldım psikolojim çöktü neyse ya seni meşgul etmeyim sağ ol iyi bayramlar