Boşanmak istemiyorum, hatalarımın farkındayım davayı açtık ne yapmam gerekli?

Boşanma isteğindeki ilk sebep çocuktu ben ise bunun bir kılıf olduğunu düşünerek belki de öyle düşünmek istediğimden olabilir çocuk konusunun çözülebileceğini ispat ettim. Kilolarıma yıllardır takıntılı sevdiğini söylüyorsun fakat kilo vermeni istiyorum bunca yılda senede sadece 5 kilo verseydin bu konuyu konuşmaz beni sevdiğini gösterirdin demekte. Bakınca haklı ve mantıklı. İtip kakmalarım konusunda da şimdi yapmazsan bir kaç sonra yine yaparsın düşüncesinde ve ben bu zaman zarfında bunların ne kadsr hatalı olduğunun farkına vardım. Nereden bakarsam bakıyım eşimi haklı görüyorum aslında ama düzeltmek beraberliğimize sıkı sıkı sarılmak istemekteyim. Son pişmanlığın bir şeye yaramayacağını bilsem de herkesin değişebileceğini göstermek istiyorum. Sonuçta dediğim gibi sevmesine güvenmek ve tekrarlamam nankörlükten başka birşey değil. İlk defa ayrı kalıncada hatamı anlamam adına büyük bir ders oldu.

Açıkçası bunları düşümdüm ve denedim fakat pek muaffak olamadım. Ama tekrardan denemeyeceğim manası anlaşılmasın ben bu hatalarımı tekrarlamayacağımdan eminim çünkü bir daha bu yaşananlar yaşansın istemiyorum ve telafi etmek için elimden geleni yapacsğım. Şu an biraz kafasını dinlemesi ve durumu analiz etmesi için aramıyor, yazmıyor ve gitmiyorum çünkü hiç yanlız kalamadı bu durumdan da şikayetçi.

Sizce düşüncem yanlış mı bu konuda bir fikriniz var mı?

Bu konuda oldukça kesin ve kati kararlarım vardı evlenmeden önce asla bu durumları yaşamamak gibi ancak nankörlük ve arkasına sığınılmayacak konular olsada bazı etkenler insana bu yanlış davranışları yaptırıyor maalesef ki bırakın bir kadına bir erkeğe dahi şiddete karşı olmama rağmen bu salakça hareketleri yaptım ve çok pişmanım. Kaybedince de bu konunun yaşanmaması gerektiğini nasıl yaptığımı çok düşündüm. Empati kuruncads kendi kız kardeşime ya da kızıma yapılsa ne tepkiler verebileceğimi anladım. Şimdi tedavi görüyor, destek alıyor ve pişmanlık yaşıyorum. Umarım kimsenin başına gelmez.

Bu konuda ki görüşünüze katılıyorum ama elim dolu doneler ile gittim. Bir aile terapisti ile görüştüm kendisi görüşmek istemiyor ne aile terapisti ile ne psikolog ile. Terapistinde söylemleri bu yönde olana kadar zorluk çekseniz de olduktan sonra bizi öşüm bile ayıramaz diyeceksiniz oldu.

Sorunuzu tekrar okuyunca daha iyi anladım. Eşimin ilk sunumu bu oldu fakat ben bunu bir kılıf olarak gördüm ya da öyle inanmak istedim. Akabinde de olayın bunlar değil dangalaklıklarımın olduğunu anlattı.

Evden ayrı kalınca düşünmek için çok fazla vaktim oldu bu konuda, hatta bu hatalarımı yaptıktan hemen sonra özür dileyip kendimi affetirme çabalarına girişmekteydim. Günün sonunda evimden ayrı kalmak tekrar bu duruma düşmemek için herşeyi yapmaya çalışıyorum ki en büyük sorun ise gerçekten tartışmadan uzak kalan bir eşim olması ona bunu nasıl yaptığımı düşündükçe kahroluyorum

Benim dışımda herkese tüm yöntemleri deneyeceğini söylemiş ama bana gelişi hayırdı. Ayrıca bana üzülmemem içşn çokta destek oldu bu konuda sonunda da bunu bahane etti.

Vallahi ben aşkta gurur olduğuna inanmayanlardanım, gurumu ayaklar altına aldı yine alsada, yalvarmaktan birşeyler yapmaktan hiç yüksünmedm yüksünmeyeceğimde. Bu konuda tepki almadım ama alsamda önemi yok ben tatlı ve huzurlu yuvamı kurtarmak için herşeyi göze alırım başkalarının ne dediğini ya da dalga geçmelerini de asla aldırmam eşim herşeyden değerli sonuçta.

İnşAllah sağolun çok teşekkür ederim

Belki de öyle belki de ben kendime bir umut çıkartmak istiyorum diye böyle düşünüyor olabilirim fakat hem bana hem sürekli konuştuğu ve benimde en önemli irtibatım olan arkadaşına da sevgisinin bitmediğini söylemesi de garip geliyor. Hatta bazı görüşmelerimizde önce bazı şeyleri kabul etsede aradan zaman geçince vazgeçmesi de bana yanyanayken kalbinin ağır bastığını bir süre sonra aklına yenik düştüğünü düşündürüyor.