Aşk iç güdüdür ve bitmeye mahkumdur. Sevgi ise geriye kalandır. Aşkı bitiren hayat, insanların çabasıyla sevgiyi bitiremez. Tek gerçeklik budur. Aşk tesadüftür; baktığımız insanın davranışlarından, görünüşünden hoşlanırız. Hayat aşkı bitirdiğinde sevgiyi devam ettirebiliyorsak mutlu oluruz. Ve bu bizim elimizdedir. Hayata karşı ne kadar kenetlendiğimizin göstergesidir. Ve bunların hepsi nasiptir, kısmettir.
Her iki de olabilir. İnananlar kader der, inanmayan tesadüf, bilmem ne parodoksu der. Fark etmez kimin haklı oluo olmadığı o kişi öldüğünde ortaya çıkıyordur. Hepimiz için geçerli. Ölenlerden biri çıkıp oradan, bu tarafa daha bilgi vermedi.
Herşey kader değildir insan iradesi de vardır bu işte. Tesadüf olduğuna inanmak her karşımıza çıkan insan bize bişey katmaknicin çıkar, biseyler öğretmek. Ama onlarla ilişkimizi sürdürmek bizim elimize bırakılmış.