Daha 3 aylık evliyiz, evlenmeden önce sadece 6 ay görüştük, ve nerdeyse hemen yaşamaya başladık.. yaşım 31. Bir nebze onun için evlendim. Çalışıyorum, kendi ayaklarımın üzerinde duruyorum, hatta genel olarak evi ben geçindiriyorum. Sevgiye dair çok birşey kalmadı, bir sorun olduğunda dile getiriyorum. Eşim bağırmaktan küfür atmaktan başka birşey yapmıyor. Sonra da günlerce konuşmaz. Genelde barışmaya ilk ben giderim. Haftanın 7 günü 3 gün konuşmayız. Nerdeyse her hafta böyle. Ayrılmayı düşünüyorum, en yakın arkadaşıma danıştım, ayrıl diyor. Fakat bunu unutma dedi, hep bir ön yargı olacak insanlarda. Bu yaşta dul kalıp, hep bir ön yargılı davranacaklar dedi bana. Arkadaşlar gercekten böyle birşey var mı? Sırf topluluk baskıyı yaşamamak için ömür boyu mutsuz olmak zorunda kalır mı insan? Dayanamıyorum artık, çogu geceleri ağlayarak uyuyorum, bir kere bile teselli etmeye gelmedi. Ağlama artık yeter diyor, ve daha çok sinirleniyor.. ne yapacağımı bilmiyorum, korkuyorum. Ve eşimden nefret ediyorum...
Güncellemeler
+1 yıl
Teşekkür ederim yorumunuz için.. ben güçlü bir bireyim, zaten kaldıramayacağım bir yük olsaydı, Allah bana onu vermezdi..
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Kadın Emeği
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
En İyi Cevaplar